Ένα παραμύθι για τους μικρούς μας φίλους.

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα μαγικό δάσος. Μέσα του ζούσαν κάθε λογής ζώα, αλλά ήταν λίγο διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Τα ζώα αυτά επηρεασμένα από την μαγεία μπορούσαν να μιλάνε την γλώσσα των ανθρώπων και να καταλαβαίνουν το ένα το άλλο. Βέβαια απέφευγαν τους ανθρώπους και όποτε αυτοί τα παρατηρούσαν, έμεναν σιωπηλά για να μην τραβήξουν την προσοχή τους.

Χάρις σε αυτή τους την ιδιαιτερότητα τα ζώα αυτά έστησαν μια κοινωνία μέσα στο δάσος. Μια κοινωνία με τους άγραφους κανόνες και νόμους της. Μην ξέροντας να κάνουν διαφορετικά, έστησαν μια ιεραρχική δομή, που αντικατόπτριζε την θέση τους στην τροφική αλυσίδα όπως ήταν πριν μαγευτούν.

Έτσι τα σαρκοφάγα ζώα που προηγουμένως ήταν στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας πήραν τις ανώτερες θέσεις εξουσίας και τα φυτοφάγα τις κατώτερες. Τα σαπροφάγα ήταν στο περιθώριο και κανένας δεν τα έκανε παρέα, αλλά αυτό είναι μια ιστορία για άλλη φορά.

Η δουλειά των φυτοφάγων σε αυτή την κοινωνία ήταν να τρέφονται και να αναπαράγονται και όταν τα σαρκοφάγα, που ήταν τα αφεντικά τους έκριναν ότι άρχιζαν να τρώνε πολύ και να απειλούν την χλωρίδα του δάσους τα τιμωρούσαν τρώγοντας μερικά από αυτά. Μερικές φορές βέβαια τα φυτοφάγα έπρεπε να προσφέρουν από μόνα τους μερικά από τα παιδιά τους σαν τροφή στα σαρκοφάγα σαν αποζημίωση για την υπηρεσία που τους προσέφεραν, δηλαδή την προστασία του μαγικού δάσους.

Μέσα σε αυτή την κοινωνία, κάθε γενιά ανακήρυσσε ένα από τα ζώα σαν σοφό, συνήθως σε αναγνώριση της ικανότητάς του να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα που εμφανίζονταν κατά καιρούς.

Σήμερα θα πούμε τις ιστορίες των τριών τελευταίων σοφών του μαγικού δάσους.

1η Ιστορία: Η χελώνα που επέλεγε.

Η χελώνα είχε επιδείξει σχεδόν αμέσως με το που έσκασε από το αυγό της την ικανότητά της να κάνει καλές επιλογές, ακόμα και σε δύσκολα διλήμματα. Με το πέρασμα των πολλών χρόνων της ζωής της είχε συγκεντρώσει εμπειρίες ζωής, που είχαν ακονίσει την φυσική της κλίση σε τέτοιο βαθμό που έχοντας φτάσει σε μεγάλη πια ηλικία, όποιο ζώο του δάσους αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα που είχε φαινομενικά λίγες και δύσκολες λύσεις την ρωτούσε την συμβουλή της.

Όταν πέθανε απροσδόκητα ο προηγούμενος σοφός του δάσους, τα ζώα δεν δίστασαν να της δώσουν τον τίτλο. Μάλιστα ακόμα και τα σαρκοφάγα την υποστήριξαν.

Μια μέρα καθώς έκανε τον καθιερωμένο ολοήμερο περίπατό της δίπλα στο ποτάμι που πέρναγε μέσα από το δάσος, συνάντησε μια μεγάλη ομάδα από κόκκινα μυρμήγκια που φώναζαν το ένα στο άλλο. Στην αρχή προσπάθησε να τα αγνοήσει αλλά αφού συνειδητοποίησε ότι θα της έπαιρνε κάμποση ώρα να απομακρυνθεί αρκετά ώστε να μην τα ακούει και ο καυγάς δεν έδειχνε να κοπάζει αποφάσισε να τα ρωτήσει γιατί μαλώνουν.

“Έρχεται το φθινόπωρο” της είπαν “και οι βροχές έχουν αρχίσει να ανεβάζουν την στάθμη του ποταμιού. Αν υπερχειλίσει θα πνίξει την φωλιά μας που βρίσκεται δίπλα στην όχθη.”

“Και γιατί τσακώνεστε αντί να μετακινείτε την φωλιά σας λοιπόν;” τα ρώτησε.

“Μα γιατί δεν συμφωνούμε για το που να πάμε να στήσουμε την νέα μας φωλιά. Τα μισά από εμάς θέλουν να την στήσουμε σε αυτό το λοφάκι που είναι κοντά στην όχθη και θα μας προστατέψει από την άνοδο της στάθμης, ενώ τα άλλα μισά θέλουν να μετακινηθούμε προς το κέντρο του δάσους που θα είμαστε μακρυά από το νερό και δεν θα διατρέχουμε κανένα κίνδυνο από πλημμύρες αλλά θα πρέπει να περπατάμε πολύ για να πιούμε νερό.” της απάντησαν.

Η χελώνα προβληματίστηκε, σκέφτηκε ότι το πιο σημαντικό είναι να μετακινηθούν γρήγορα πριν ξεχειλίσει το ποτάμι, αλλά για την μελλοντική επιτυχία της αποικίας θα πρέπει να αναλογιστούν και το πόσο εύκολη πρόσβαση θα έχουν στο νερό. Τελικά μετά από λίγα λεπτά σιωπής τους απάντησε.

“Να πάτε προς το κέντρο του δάσους, η ασφάλειά σας εκεί θα είναι εξασφαλισμένη. Σταματήστε να τσακώνεστε και στρωθείτε στην δουλειά γιατί δεν έχετε χρόνο για χάσιμο.”

Πράγματι τα μυρμηγκιά ακολούθησαν την συμβουλή της χελώνας και όταν τελικά, με τις πρώτες βροχές ξεχείλισε το ποτάμι, μνημόνευσαν την σοφία της που τα έβγαλε από το τέλμα τους.

Τα νέα από την μυρμηγκοφωλιά έφτασαν στα αυτιά όλων των ζώων και η φήμη της χελώνας μεγάλωσε κι άλλο. Καθώς πλησίαζε ο χειμώνας ένα ήσυχο απόγευμα πλησίασε την χελώνα ένας θηλυκός κάφρος. Με εμφανή την ανησυχία στο πρόσωπό της και τα σημάδια πολλών άυπνων νυχτών μετέφερε στην χελώνα το απροσπέλαστο για αυτήν δίλημμα που την βασάνιζε.

“Βοήθησέ με σοφή χελώνα. Έχει έρθει η σειρά μου να δώσω ένα παιδί στα σαρκοφάγα σαν πληρωμή, αλλά έχω μόνο δύο. Το ένα είναι τροφαντό και όμορφο, ενώ το άλλο καχεκτικό. Τα άλλα ζώα μου λένε να δώσω το τροφαντό παιδί μιας και θα χορτάσει τα σαρκοβόρα για αρκετό καιρό και έτσι θα αργήσουν να ξαναζητήσουν πληρωμή, αλλά εγώ το αγαπώ πιο πολύ και προτιμώ να δώσω το αδύνατο. Πες μου χελώνα τι να κάνω; Αυτό που θέλουν οι άλλοι γονείς ή αυτό που θέλω εγώ.”

Η χελώνα συνοφρυώθηκε, πράγματι το δίλημμα ήταν δύσκολο αυτή τη φορά, αλλά ένα σοφό ζώο σαν αυτή δεν επέτρεπε στον αυτό του να μην σταθεί αντάξιο των περιστάσεων. Και έτσι είπε.

“Πράγματι η θέση σου είναι δύσκολη. Η συμβουλή μου είναι ότι το καχεκτικό αγριογουρουνάκι σου έτσι και αλλιώς δεν θα έκανε καλή ζωή ακόμα και αν δεν το φάνε τα σαρκοφάγα, ενώ το τροφαντό θα μεγαλώσει και θα γίνει επιτυχημένο. Άλλωστε γιατί να επωμιστείς εσύ τα βάρη των άλλων φυτοφάγων; Ας μοιραστούν δίκαια οι θυσίες όλων, να δώσεις το καχεκτικό παιδί.”

Έτσι και έκανε ο θηλυκός κάφρος. Έδωσε σαν πληρωμή στα σαρκοφάγα το αδύνατο παιδί της και ευγνωμονούσε την χελώνα για την συμβουλή της.

Το μικρο αγριογουρουνάκι όμως δεν δεν έφτασε ούτε για να ξεγελάσει την πείνα των σαρκοβόρων και δυσαρεστήθηκαν πολύ από αυτή την κρίση της χελώνας. Έτσι λοιπόν αποφάσισαν να στείλουν την νυφίτσα να μεταφέρει στην χελώνα το εξής μήνυμα.

“Σοφή χελώνα, οι κρίσεις σου έχουν βοηθήσει πράγματι πολύ το δάσος να προκόψει και να νοικοκυρευτεί, αλλά αυτόν το χειμώνα έχει προκύψει ένα πρόβλημα. Το κρύο είναι πολύ και χρειαζόμαστε τροφή, αλλά δεν μπορούμε να ζητήσουμε δεύτερη πληρωμή σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από τα φυτοφάγα, θα ήταν άδικο. Γιαυτό πρέπει να φάμε ένα γέρικο ζώο ακόμα και αν δεν το θέλουμε και αφού εσύ είναι είσαι το μεγαλύτερο ζώο του δάσους, με λύπη μας σου ανακοινώνουμε ότι θα φάμε εσένα. Αν περιμένεις μέχρι αύριο το μεσημέρι θα περάσει ο αετός να σε πάρει στα νύχια του για να σε πετάξει από ψηλά δε κάποια πέτρα για να ανοίξει το καβούκι σου και να μπορούμε να σε φάμε. Διαφορετικά μπορείς να πας να γκρεμιστείς μόνη σου από τον μεγάλο βράχο στα δυτικά του δάσους.”

Αφού είπε το μήνυμά της η νυφίτσα έφυγε γελώντας τσιριχτά.

Η χελώνα βρισκόταν μπροστά στο πιο δύσκολο δίλημμα της ζωής της. Να την πετάξει ο αετός πάνω σε πέτρα, ή να γκρεμιστεί από τον βράχο; Από την μια μεριά πάντα ήθελε να δει πως φαίνεται το δάσος από ψηλά, από την άλλη α γαμψά νύχια του αετού μάλλον θα την πονέσουν. Άσε που είχε ακούσει για μια ξαδέρφη της που την είχε πετάξει ένας αετός πριν μερικά χρόνια και αντί να πετύχει πέτρα, πέτυχε έναν φαλακρό άνθρωπο. Αυτός ο άνθρωπος ήταν σημαντικός για τους υπόλοιπους γιατί τους έλεγε παραμύθια και είχαν θυμώσει πολύ τότε τόσο με την χελώνα όσο και με τον αετό που την πέταξε. “Που να μπαίνεις σε τέτοιους μπελάδες.” σκέφτηκε και ξεκίνησε να περπατά προς την δύση.

Καθώς ο αέρας χάιδευε το πρόσωπό της με την μεγαλύτερη ταχύτητα που είχε αισθανθεί στην ζωή της, λίγο πριν χτυπήσει στον πάτο του γκρεμού, η χελώνα καμάρωνε για το πόσο καλά είχε διαχειριστεί μια τόσο δύσκολη επιλογή και για την γενική της προσφορά στα ζώα του δάσους.

2η Ιστορία: Ο λαγός της μέσης λύσης.

Μετά τον ξαφνικό θάνατο της χελώνας για ένα διάστημα τα ζώα του δάσους ήταν απαρηγόρητα. Η άνοιξη όμως που ερχόταν με γοργά βήματα δεν μοιραζόταν τον πόνο τους. Τα προβλήματα της ζωής όμως δεν περιμένουν για κανέναν και έτσι ήρθε η σειρά του λαγού να αναλάβει την θέση του σοφού. Ο λαγός ήταν πολύ φιλικό ζώο και είχε μεγάλη ικανότητα στο να συμφιλιώνει τα ζώα όταν διαφωνούσαν. Η δική του φιλοσοφία ήταν ότι η καλύτερη επιλογή σε μία αντιδικία, είναι η μέση λύση.

Αμέσως τα ζώα αναγνώρισαν την αξία του νέου τους σοφού, ακόμα και τα σαρκοφάγα που έδειχναν ευχαριστημένα με την νέα επιλογή.

Τα χιόνια είχαν πια λιώσει και οι ανοιξιάτικες βροχές γινόταν όλο και πιο αραιές. Καθώς λοιπόν ο λαγός περνούσε χοροπηδηχτά από το κέντρο του δάσους, κάτω από μια τεράστια βελανιδιά είδε δύο στρατούς από μυρμήγκια να πολεμάνε. Ο ένας αποτελούνταν από κόκκινα μυρμήγκια και ο άλλος από μαύρα.

Η μάχη ήταν πολύ άγρια και τα μυρμήγκια ούρλιαζαν καθώς διαμέλιζαν το ένα το άλλο, σε ένα κουβάρι από δαγκάνες και πόδια που είχαν σχηματίσει στις ρίζες του μεγάλου δέντρου. Το θέαμα αυτό πολύ στενοχώρησε τον λαγό, γιατί γενικά δεν του άρεσαν οι συγκρούσεις, αλλά και γιατί έτρεφε μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τα μικρά πλασματάκια.

“Σταματήστε!” τους φώναξε, “Πείτε μου γιατί πολεμάτε και ίσως μπορώ να σας βοηθήσω”.

Τα μυρμήγκια ακούγοντας την φωνή του λαγού και συνειδητοποιώντας ότι τους μιλάει ο νέος σοφός του δάσους, πράγματι σταμάτησαν να παλεύουν γιατί πίστεψαν ότι ίσως θα μπορούσε να δώσει μια λύση στο πρόβλημά τους.

“Να σου πούμε ποιο είναι το πρόβλημά μας λαγέ,” είπαν τα μαύρα “Το φθινόπωρο που μας πέρασε τα κόκκινα μυρμήγκια εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μας και άρχισαν να ξοδεύουν τους πόρους μας. Πολύ συχνά, στον χρόνο που περνά από τη στιγμή που εντοπίζουμε μια πηγή τροφής μέχρι να μεταφέρουμε εκεί εργάτες για να την μαζέψουν έχουν ήδη πάει τα κόκκινα και την έχουν εξαντλήσει, με αποτέλεσμα οι εργάτες μας να κάνουν άσκοπες διαδρομές και η αποικία πεινάει.”

“Κι εσείς αποφασίσατε να αρχίσετε να στήνετε ενέδρες στους εργάτες μας ωστε να τους σκοτώνετε!” πετάχτηκαν τα κόκκινα.

Ο λαγός έβλεπε ότι τα πράγματα είχαν αρχίσει πάλι να αγριεύουν και έπρεπε να δώσει μια λύση γρήγορα πριν ξαναξεκινήσει ο πόλεμος. “Ηρεμήστε,” τους είπε “έχω λύση για το πρόβλημά σας”. Τα μυρμήγκια σώπασαν και συνέχισε “Το δάσος είναι πολύ μεγάλο και σας χωράει και τους δύο, έχει μάλιστα και αρκετή τροφή για να μην πεινάσετε ποτέ,, η πιο απλή λύση για να μην ανταγωνίζεστε για τροφή είναι οι κόκκινοι να ψάχνουν για πηγές τροφής από αυτή τη μεγάλη βελανιδιά και βόρεια, ενώ οι μαύροι από την μεγάλη βελανιδιά και νότια. Έτσι δεν θα εξαντλείτε ο ένας τις πηγές του άλλου και δεν θα κάνετε άσκοπα ταξίδια. Το ότι θα αυξήσετε λίγο την απόσταση που θα πρέπει να διανύσετε είναι μικρό τίμημα για την ειρήνη.”

Τα μυρμήγκια το σκέφτηκαν για λίγο αλλά τελικά συμφώνησαν διστακτικά. Έδωσαν τα χέρια και χώρισαν τους δρόμους τους. Για πολλά χρόνια από τότε επικράτησε η ειρήνη ανάμεσα στα μαύρα και τα κόκκινα μυρμήγκια, και ήξεραν όλο αυτό τον καιρό ότι το οφείλουν στον λαγό.

Οι μέρες περνούσαν ήρεμα και είχε φτάσει πια καλοκαίρι. Όπως άραζε στην σκιά της μεγάλης βελανιδιάς ο λαγός, ελπίζοντας να ανακουφιστεί από την ζέστη, ένιωσε ξαφνικά κάτι να τον χτυπάει με δύναμη στην κοιλιά. Ανόιγοντας τα μάτια του και κοιτώντας διαπίστωσε ότι ένα βελανίδι είχε πέσει πάνω του και άκουσε μια λεπτή φωνή από ψηλά να του λέει “Συγγνώμη κύριε λαγέ δεν το θέλαμε”.

Στρέφοντας το βλέμμα του στα κλαδιά είδε μια πολυάριθμη οικογένεια σκίουρων να κοιτάνε προς το μέρος του, μερικοί από αυτούς κρατούσαν βελανίδια στα μπροστινά τους πόδια.

“Τι συμβαίνει εκεί πάνω;” ρώτησε ο λαγός.

“Να, είχαμε μια διαφωνία και πάνω στην ένταση ο αδερφός μου μου πέταξε ένα βελανίδι. Το απέφυγα, αλλά πέφτοντας κάτω σε χτύπησε.” είπε ο ένας από τους σκίουρους.

“Και γιατί τσακώνεστε παρακαλώ;” ρώτησε ο λαγός.

“Ο αδερφός μου, μαζί με σχεδόν τα μισά μέλη της οικογένειάς μου λένε ότι πρέπει να μαζέψουμε όλοι κι άλλα βελανίδια, αλλά εγώ μαζί με τους υπόλοιπους πιστεύουμε ότι έχουμε μαζέψει αρκετά και ότι μπορούμε να πάμε να παίξουμε και να χαρούμε το καλοκαίρι.”

“Μα είναι ακόμα Ιούνιος!” φώναξε ο αδερφός του προηγούμενου σκίουρου, “Δεν θα φτάσουν τα βελανίδια για όλο τον χειμώνα θα λιμοκτονήσουμε!”

Ξέροντας πόσο επικίνδυνες μπορούν να γίνουν οι διαφωνίες αν τις αφήσεις να εξελιχθούν, ο λαγός έσπευσε να δώσει λύση στο πρόβλημά τους. “Μην τσακώνεστε, είναι πολύ απλή η λύση του προβλήματός σας.” είπε, “Θα αποθηκεύσετε χωριστά τα βελανίδια σας και όσοι θέλετε να μαζέψετε κι άλλα θα συνεχίσετε να μαζεύετε, ενώ όσοι πιστεύετε ότι έχετε αρκετά θα κάνετε ότι θέλετε με το καλοκαίρι σας. Όταν έρθει το καλοκαίρι η κάθε ομάδα θα τραφεί μόνο από την δική της αποθήκη οπότε δεν θα εξαρτάται ο ένας από τον άλλο.”

Οι σκίουροι που ήθελαν να συνεχίσουν την συγκομιδή δεν ήταν πολύ χαρούμενοι με αυτή την λύση, αλλά τελικά συμφώνησαν μιας και για να το λέει ο σοφός κάτι θα ξέρει.

Όταν ήρθε ο χειμώνας ο πληθυσμός των σκίουρων έπεσε στο μισό.

Μια χειμωνιάτικη μέρα, που το χιόνι είχε αρχίσει να δημιουργεί ένα λεπτό πέπλο πάνω από το δάσος, η αλεπού πήγε και βρήκε τον λαγό.

“Σοφέ λαγέ, υπάρχει πρόβλημα στο δάσος. Η συμβουλή που έδωσες στους σκίουρους το καλοκαίρι οδήγησε στο να μειωθεί πολύ ο πληθυσμός τους. Γιαυτό δεν μπορούν να μου δώσουν την πληρωμή που μου αναλογεί από φόβο μην εξαφανιστούν. Αλλά αν δεν φάω, θα πεθάνω από το κρύο και μιας και εσύ ευθύνεσαι για την πείνα μου θα φάω εσένα.” του είπε.

“Μα δεν πρέπει να με φας αλεπού. Είμαι ο σοφός του δάσους και χωρίς εμένα τα ζώα δεν θα ξέρουν που να στραφούν για καθοδήγηση στις δύσκολες στιγμές.” απάντησε ο λαγός.

“Εδώ διαφωνούμε λαγέ,” είπε μέσα από τα δόντια της η αλεπού “πως προτείνεις να λύσουμε την διαφωνία μας;”

Ο λαγός για μια στιγμή είχε χάσει τα λόγια του, αλλά ήξερε πως με την φιλοσοφία της μέσης λύσης σίγουρα μια ικανοποιητική συμβιβαστική λύση θα προέκυπτε, οπότε μετά από λίγο της απάντησε “Είναι πολύ απλή η λύση αλεπού, πράγματι δεν μπορείς να μείνεις νηστική θα πεθάνεις. Αλλά και εγώ θέλω την ζωή μου, οπότε θα σου προσφέρω να φας το ένα μπροστινό μου πόδι, μπορώ να περπατάω μόνο με τρία πόδια και σίγουρα ένα από τα πόδια μου, έχει όσο κρέας έχει και ένα παιδί σκίουρου.”

Η αλεπού συμφώνησε και πράγματι έφαγε μόνο ένα από τα μπροστινά πόδια του λαγού. Ο λαγός ήταν πολύ ευχαριστημένος με τον εαυτό του, η αλάνθαστη φιλοσοφία της μέσης λύσης του είχε σώσει την ζωή. Τουλάχιστον μέχρι που εξαντλήθηκε από το περπάτημα στα τρία πόδια και έμεινε αβοήθητος μέσα στο χιόνι. Ο λαγός πέθανε από έκθεση στα στοιχεία.

3η Ιστορία: Η κουκουβάγια της σιωπής.

Όταν ήρθε η άνοιξη και το χιόνι άρχισε να λιώνει, τα ζώα του δάσους βρήκαν το κατεψυγμένο πτώμα του λαγού και συνειδητοποίησαν ότι για άλλη μια φορά μέσα σε δύο μόλις χρόνια είχαν μείνει χωρίς σοφό. Είχαν θορυβηθεί. Πίστευαν βλέπετε, ότι κάποια περίεργη κατάρα είχε πέσει στο δάσος τους που έκανε τους σοφούς τους να πεθαίνουν και αυτά να μένουν χωρίς καθοδήγηση.

Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, τα σαρκοβόρα ζώα απέδειξαν με την ψυχραιμία τους γιατί τους αξίζει να βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας του μαγικού δάσους και εξέλεξαν εσπευσμένα τον νέο σοφό.

Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα φυτοφάγα δεν είναι κατάλληλα εξοπλισμένα από την φύση για να διαχειριστούν την ευθύνη του να είναι οι σοφοί του δάσους και έτσι έδωσαν τον τίτλο σε ένα από το σινάφι τους. Την κουκουβάγια.

Τα ζώα του δάσους δέχτηκαν με ανακούφιση την νέα τους σοφό και δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να τους αποδείξει και έμπρακτα πόσο καταλληλότερη είναι από τους προηγούμενους.

Σε όλη της την σταδιοδρομία η οποία κρατάει μέχρι και σήμερα, η κουκουβάγια έχει δώσει μοναχά μια συμβουλή στα ζώα του δάσους.

“Η μιλιά των ανθρώπων και η δημιουργία κοινωνίας, είναι μια πλάνη. Το να κουράζουμε τα κακόμοιρα τα κεφάλια μας με την πολιτική και την δημιουργία και τήρηση κανόνων, είναι αφύσικο και αυτό οδηγεί σε κάθε δυστυχία. Σταματήστε λοιπόν να χρησιμοποιείτε την μιλιά και μην σκέφτεστε τίποτα σχετικά με την κοινωνία μας. Επιστρέψτε στον φυσικό τρόπο ζωής με τους κανόνες της φύσης και όλα θα γίνουν καλύτερα.”

Τα ζώα ακολούθησαν την συμβουλή της και σταμάτησαν να μιλάνε. Η ζωή στο δάσος επανήλθε στην κατάσταση που ήταν πριν μαγευτεί και πραγματικά κανείς δεν θα μπορούσε να το διακρίνει από ένα οποιοδήποτε άλλο δάσος. Με το πέρασμα των χρόνων μάλιστα τα ζώα ξέχασαν ότι μπορούν να μιλήσουν. Έτσι τα σαρκοφάγα ζώα κυνηγάνε τα φυτοφάγα για να τα φάνε, ενώ αυτά προσπαθούν να επιβιώσουν με περιορισμένη επιτυχία. Η ζωή στο δάσος δεν φαίνεται να έχει γίνει πολύ καλύτερη, ή πιο εύκολη.

Αλλά τουλάχιστον κανένας δεν φαίνεται να δυστυχισμένος, ή ακόμα και αν είναι δεν το λέει.

Advertisements

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s