Η εγγενής σκατοψυχιά των αχρείων

Εξετάζοντας δύο περιπτώσεις μισάνθρωπων τόσο διαφορετικών, όμως και τόσο ίδιων. Σαν δύο χιονονιφάδες από σκατά.

Ο Ισκάρ Αζίφ, ο γνωστός παραιτη-μπάρμπας έβγαλε για άλλη μια φορά ένα παραληρηματικό λογύδριο στο φέισμπουκ. Αυτό από μόνο του δεν λέει πολλά, αλλά η επιχειρηματολογία του παρουσιάζει για μένα ενδιαφέρον δείτε το παρακάτω.

iskarstat

Η λογική του παραληρήματος αυτού:

  • Το ότι ο Σύριζα κλείνει τα κανάλια και βάζει στην θέση τους άλλα ικανοποιεί τον νεοέλληνα γιατί είναι κομπλεξικός.
  • Το ότι ο πολίτης της χώρας (Ελλάδας μάλλον) θέλει να τιμωρηθεί κάποιος οδηγεί στο να τρώμε από τα σκουπίδια των πλουσίων.
    • Η λογική αντιστροφή αυτού είναι ότι η ατιμωρησία θα οδηγήσει στο να μην τρώμε από τα σκουπίδια.
  • Όποιος έχει μικρή ψωλή προτιμά να στήνει κώλο για να τον “σουβλίσουν” (ελπίζω ότι αυτό είναι μια κακή μεταφορά για το πρωκτικό σεξ) από το να τεντώνει την ψωλή του για να γαμήσει και αυτός με την αξία του.
    • Αυτό μεταφορικά κάνει ο λαός με τις κυβερνήσεις που εκλέγει.
  • Οι Έλληνες ζουν στην σκιά των αρχαίων Ελλήνων, αλλά έχουν πολλά αρνητικά χαρακτηριστικά γιατί είναι “Οθωμανόσποροι” και γιαυτό ψηφίζουν συμφεροντολογικά τα τελευταία 30 χρόνια.
  • Τα παραπάνω είναι η γνώμη του, ζητάει συγγνώμη για τις βωμολοχίες του και τις δικαιολογεί λέγοντας ότι βρισκόταν όλη μέρα στην Αθήνα και επηρεάστηκε ψυχολογικά από “όλη αυτή την βρώμα, την μιζέρια και την κακομοιριά” που είδε.

Την λογική της επιχειρηματολογίας του και την αισθητική του λόγου του δεν θα τις σχολιάσω, αν και θα πω ότι αν ενδιαφερόμουν για την ψυχολογική και σεξουαλική του υγεία, θα είχα θορυβηθεί από την παράξενη εμμονή του με το πρωκτικό σεξ και τις μικρές ψωλές. Αυτό στο οποίο θέλω να σταθώ είναι το τελευταίο κομμάτι όπου απολογείται.

Το ότι αυτά που γράφει είναι γνώμη του, δεν νομίζω ότι θα το αμφισβητούσε κανείς έτσι και αλλιώς, οπότε είναι και αδιάφορο. Ενδιαφέρον έχει αυτή η ιδιαίτερη σκατοψυχιά του να κατηγορεί κανείς «την βρώμα την μιζέρια και την κακομοιριά» των άλλων για την δική του πνευματική χαμέρπεια. Αυτή η σκατοψυχιά, έχω διαπιστώσει εμπειρικά ότι απαντάται σε μικροαστούς και στο λουμπεναριό.

Ας πούμε, ο Ισκάρ που εκφράζει αυτή την ρητορική σκατοψυχιά είναι μια γεφύρωση του λούμπεν και του μικροαστικού στοιχείου στον δημόσιο λόγο. Ας ρίξουμε μια ματιά όμως και στην αμιγώς μικροαστική ρητορική, που εκπέμπεται από ένα άρθρο που δημοσιεύει το Νόστιμον Ήμαρ.

Στο άρθρο που τιτλοφορείται «Βούρκος», η συντάκτρια του Άννα Κουρουπού (μια θείτσα χωρίς παραιτη-) μας εξηγεί πως:

Αυτό που βλέπω είναι ερημιά ψυχής. Απρόσωπα πρόσωπα. Και όσα έχουν την ευχέρεια να εκφραστούν βγάζουν κακία, ζήλια, φθόνο. Δεν τους αφορά η δική τους ανυπαρξία. Όχι. Αρκεί οι τριγύρω να είναι πιο δυστυχισμένοι ή απλά δυστυχείς. Έχει μια ηδονή η λάσπη , όταν μπει στο αίμα. Βλέπουν χαμόγελα από κάποιους και τους θεωρούν τρελούς. Τους κοιτούν επίμονα έτοιμοι να ψάξουν να βρουν αφορμή για να ορμήξουν. Να αρμέξουν , να τσακίσουν, να χαρούν από τον πόνο του άλλου. Δεν χωράει η ψυχή τους την ευτυχία. Η ευτυχία –η όποια ευτυχία των άλλων- είναι η δική τους δυστυχία. Γέμισε ο κόσμος με τέτοιου είδους ζόμπι. Στις πλατείες, στο μετρό, ειδικά εκεί. Που την ώρα της υποχρεωτικής ακινησίας τα μάτια λένε ολόκληρες ιστορίες. Δεν τον νοιάζει αν βρωμάει η μασχάλη του από την απλυσιά. Τον ενδιαφέρει το φουστάνι της απέναντι που υποψιάζεται ότι είναι από κινέζικο μαγαζί, γιατί προφανώς το έχει δει και ο ίδιος εκεί με τη γυναίκα του.

Δεν την νοιάζει αν είναι πουτάνα στην ψυχή, την ενδιαφέρει αν η άλλη φέρεται ως πόρνη. Για να έχει κάτι να προσάψει. Να κρύψει το δικό της καημό.Το χάλι της. Μου λένε, πάντα έτσι ήταν οι άνθρωποι.Διαφωνώ. Πάντα υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι. Αλλά όχι σε αυτό το βαθμό. Πίστευα πως η κατηφόρα σου δίνει την ελπίδα και τον κόπο της ανηφόρας. Έτσι έχω μάθει στα δικά μου μονοπάτια και στις δικές μου λεωφόρους.Δεν είναι βιωματικά αυτά που περιγράφω. Δηλώνω παρατηρητής. Κυκλοφορώ σε μια πόλη που με διώχνει απ τους δρόμους της. Με στέλνει σπίτι μου.

Οι μικροαστοί είχαν πάντα μια τάση στον πολιτικό σουρεαλισμό, οπότε δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως η συντάκτρια του άρθρου έχει αναπτύξει την ικανότητα να διαβάζει την σκέψη. Το κοινό με τον Ισκάρ είναι ότι και αυτή απωθείται από την πόλη (Αθήνα) γιατί την ενοχλούν οι κάτοικοί της. Της προσβάλλουν την αισθητική μάλιστα σε τέτοιο βαθμό με την «ζήλια» τους, την «ερημιά ψυχής» τους και την «απροσωπία» τους που την στέλνουν «σπίτι της». Δηλαδή οι άλλοι φταίνε για την πολιτική της αδράνεια.

Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η σκατοψυχιά του να μισείς τους αδύναμους και να φορτώνεις σε αυτούς τις αναπηρίες του χαρακτήρα σου, δεν είναι ίδιον της δεξιάς και της ακροδεξιάς, αλλά ακόμα και της οπορτουνίζουσας αριστεράς. Ο μόνος συνδετικός κρίκος είναι η ταξική ασυνειδησία σε συνδυασμό με την πολιτική αδράνεια.

Επειδή και οι δύο συγγραφείς έχουν στα κείμενά τους από μια αναφορά στην αρχαία Ελλάδα, να σας πω κι εγώ ότι στην Αθηναϊκή δημοκρατία (πού ήταν έτσι και αλλιώς για τον πούτσο) ανθρώπους σαν εσάς τους χαρακτήριζαν αχρείους.

Advertisements

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s