Αρχίζει η μπίζνα

Αναδημοσίευση από Σφυροδρέπανο

κατά το αρχίζει το ματς, του Κηλαηδόνη…

Κάθε φορά που κάποιο τηλεοπτικό παπαγαλάκι (απ’ αυτά που δε χρειάζεται να μπουν σε κλουβί, για να μην το σκάσουν, εφόσον σκάνε στο φαΐ και τους τρέφει το σύστημα, για να εγκλωβίζουν -δηλαδή να βάζουν σε κλουβιά- τους αποχαυνωμένους τηλεθεατές, που κοιτάζουν μαγεμένοι το πουλάκι και χάφτουν την προπαγάνδα του αμάσητη, σαν τους νεοσσούς που περιμένουν με ανοιχτό το στόμα να τους θρέψουν) λέει πως η πολιτική δεν (πρέπει να) έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό, ένας «αθάνατος» της ΔΟΕ κρατάει την κοιλιά του από τα γέλια ή για να ελέγξει τις τσέπες του και να βεβαιωθεί πως δεν του σούφρωσαν τα δωράκια που του χάρισαν οι διάφορες υποψήφιες πόλεις, για να εξασφαλίσουν την ακεραιότητα της κρίσης του.

Το απλοϊκό σχήμα που σερβίρεται στο κοινό για κατανάλωση είναι πως ο αθλητισμός (μας) ενώνει, ενώ η πολιτική χωρίζει. Κι οι επαγγελματίες πολιτικοί είναι γενικώς κακοί άνθρωποι, σε αντίθεση με τους αθλητές, που κατεβαίνουν όμως πολύ συχνά στον πολιτικό στίβο, για να φέρουν ψηφαλάκια και να κάνουν κοινοβουλευτική καριέρα. Στην πραγματικότητα, βέβαια, ο αθλητισμός αποτελεί προέκταση της πολιτικής και (πολιτισμένη) προσομοίωση του πολέμου, οπότε και συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, για να παραφράσουμε τον Κλαούζεβιτς. Και δεν εννοώ καταστάσεις σαν την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής και διάφορες καφενειακές αναλύσεις, που απευθύνονται σε ψηφοφόρους-χούλιγκαν με οπαδικό IQ. Αλλά τη βαθύτερη αλληλοσύνδεση των φαινομένων, που καθιστά εξόχως πολιτική τη λύση από τα αδιέξοδα και τις νοσηρές καταστάσεις στον αθλητισμό (κι όχι μόνο).

Μια απλή ματιά στην ιστορία των αγώνων θα πείσει και τον πλέον αφελή για του λόγου το αληθές. Κι αν η ιστορική αναδρομή προϋποθέτει τη μνήμη, που δεν είναι πάντοτε το δυνατό μας σημείο, βοά κι η τρέχουσα επικαιρότητα, με τον αποκλεισμό των ρωσικών ομάδων από μια σειρά αθλήματα (στίβος, άρση βαρών) και δεκάδων πρωταθλητών (όπως της τσαρίνας Ισινμπάγεβα).

Η κίνηση αυτή ήταν τόσο εντυπωσιακή, που παραπέμπει σε ψυχροπολεμική (ου μην και θερμοπολεμική) περίοδο κι αντανακλά τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, χωρίς ωστόσο να αντιστοιχεί στο πραγματικό επίπεδο όξυνσής τους -εκτός κι αν προφητεύει και προαναγγέλλει την κλιμάκωσή τους στο άμεσο μέλλον. Με τα υπάρχοντα δεδομένα πάντως μοιάζει με μια εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης του… ευρωατλαντικού στρατοπέδου, όπου τα αναβολικά είναι απλώς η αφορμή για την επίθεση, με τη Ρωσία στο στόχαστρο. Από την άλλη, η ΔΟΕ κράτησε διπλωματικά κάποιες ισορροπίες, αρνήθηκε να αποκλείσει συλλήβδην τη ρωσική αποστολή και πέταξε το μπαλάκι σε κάθε ομοσπονδία ξεχωριστά, να αποφασίσει τα του οίκου της.

Αναφέρω τα αναβολικά ως αφορμή, γιατί οι Ρώσοι είναι μάλλον οι μόνοι που θα την πληρώσουν και θα θυσιαστούν, για να στεριώσει το γεφύρι της κάθαρσης, λες και οι δικές τους γλώσσες είναι μπλε -όπως στο «Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες»- ενώ οι άλλες καθαρές και αθώες περιστερές, σαν την αφίσα των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας.

Ω μα δεν είναι σωστό να πάμε στην καλύβα εκεί κάτω, που κανένας δε φυλάει τα βράδια και είναι γεμάτη με μαγικό ζωμό.
Μήπως εσύ Ιντεφίξ έχεις καταλάβει τους αντιχυτρικούς κανονισμούς αυτής της χώρας; Κι εντάξει, άμα έχεις πέσει στη χύτρα με το ζωμό, όταν ήσουνα μικρός. Άμα πέσεις με το μηχανάκι όμως, ενώ σε περιμένουν για έλεγχο, λίγο πριν την τελετή έναρξης, τότε τι ακριβώς γίνεται;

Επίδειξη δύναμης έμοιαζε να είναι κι η εκπαραθύρωση της Ρούσεφ από την προεδρία της Βραζιλίας (άλλης μιας δύναμης των BRICs), πριν από λίγους μήνες. Όχι πως απειλούσε τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις ή ότι ακολουθούσε κάποια πολιτική ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων (αξίζει να θυμηθούμε πως λίγο πριν το Μουντιάλ του 14′ είχε ξεκινήσει εξέγερση, με αφορμή τις αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων για τα λεωφορεία, που ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι). Αλλά γιατί το μεγάλο αφεντικό απαιτεί πλήρη ευθυγράμμιση και συμμόρφωση προς τας υποδείξεις, χωρίς να ανέχεται καμία απολύτως παρέκκλιση.

Κι όπως θα έλεγε και ο Κουμπερτέν, που μάθαμε να τον τιμάμε στο σχολείο για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων:

Δεν είμαστε εκλεγμένοι (εννοεί τη ΔΟΕ). Ανανεωνόμαστε μόνοι μας και η θητεία μας είναι ισόβια. Χρειάζεται μήπως τίποτα περισσότερο για να εξοργιστεί μια κοινή γνώμη που όλο και περισσότερο συνηθίζει να βλέπει την αρχή του εκλέγειν να επεκτείνεται και να υποτάσσει σιγά-σιγά όλους τους θεσμούς; Έχω μάθει πολλά πράγματα σε αυτή τη χώρα, μεταξύ άλλων ότι το καλύτερο μέσο για να διατηρήσεις την ελευθερία και να υπηρετήσεις τη δημοκρατία δεν είναι πάντα να επαφίεσαι στις εκλογές, αλλά αντίθετα να συντηρείς, μέσα στο μεγάλο εκλογικό ωκεανό, νησίδες όπου μπορεί να εξασφαλίζεται η συνέχεια μιας ανεξάρτητης και σταθερής προσπάθειας.

Αντίστοιχες δημοκρατικές ευαισθησίες έχουν και τα δικά μας μεγάλα αφεντικά στην Ελλάδα, που δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους και δημοσιογράφους με ανεξάρτητο πνεύμα και κριτική ικανότητα. Έτσι, ιδίως μετά την απόλυση του Σπυρόπουλου από την τηλεόραση του ΟΤΕ (που ήταν και μεγάλο όνομα, με σχετική ασυλία) για ένα ξώφαλτσο κριτικό σχόλιο που δεν είχε κάνει καν στον αέρα (αλλά σε ένα άρθρο του), άπαντες κυκλοφορούν με το σκατό στην κάλτσα και τα σάλια από το γλείψιμο να στάζουν στο πουκάμισό τους, καθώς επιδίδονται σε έναν άτυπο διαγωνισμό για το πιο δουλικό, γλιτσερό σχόλιο για την ομάδα του (εκάστοτε) πολυχρονεμένου πασά.

Έτσι, για παράδειγμα, ο εκφωνητής του ΑΝΤ-1 μας εξηγούσε γιατί ο Ολυμπιακός -που δεν έκανε ούτε φάση- ήταν το αφεντικό στο γήπεδο και περίμενε έξυπνα πίσω τον αντίπαλο. Ένας άλλος έκανε ανάλυση γιατί ήταν η μεγαλύτερη η αποτυχία του ΠΑΟΚ (που ναι μεν έπαιζε με τον Άγιαξ, αλλά προηγήθηκε νωρίς κι έχασε ένα δικό του παιχνίδι). Κι ο γλοιώδης Κάρπετ εξηγούσε πως για τον αποκλεισμό φταίει το EURO toy 04′, o Σάντος και η αμυντικογενής λογική «νίκη με μισό-μηδέν» που καλλιεργήθηκε συστηματικά τα τελευταία χρόνια.
Φαντάσου δηλαδή να έπρεπε να σχολιάσουν τη δίκη για το NOOR-1.

Οπότε μένουμε να τα λέμε μεταξύ μας και να εκτονωνόμαστε στα social media, όπου δεν κινδυνεύουμε, όχι λόγω της ανωνυμίας του διαδικτύου (αστεία πράγματα), αλλά της ασημαντότητάς μας. Ενώ οι υπόλοιποι κινδυνεύουν και επιλέγουν το νόμο της ομερτά. Όπως λέει αστειευόμενος και ο Ζαραλίκος, «έχω κάνει πρόβα με τσιμέντο στα πόδια και δεν είναι καθόλου βολικό, δε βγαίνει το πρόγραμμα¨.

Αυτό που φαίνεται να καίει πάντως τους Ολυμπιακούς (που δεν έχουν καμία σχέση με τους αγώνες, απλή συνωνυμία) είναι η εικόνα διάλυσης της ομάδας, τον τελευταίο μήνα, που απαξιώνεται σαν εταιρία του δημοσίου, με τη διαφορά πως αντί να ξεπουλά τα περιουσιακά της στοιχεία, τα δανείζει. Ενώ ο Μαρινάκης φαίνεται φευγάτος, να γλυκοκοιτάζει την επένδυσή του στην Αγγλία (Νόττιγχαμ Φόρεστ), που είναι το μεγαλύτερο πλυντήριο για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, και να αδιαφορεί για (ή να μην ελέγχει) τις εξελίξεις στην ΕΠΟ.

Όλα αυτά μπορεί να αποδειχτούν απλή οφθαλμαπάτη από τη φωτογραφία της στιγμής -που λένε και οι δημο(σ)κόποι, αλλά ανοίγουν την όρεξη κάποιων πεινασμένων (για τίτλους) και τους κάνουν να ονειρεύονται πως ήγγικεν η ώρα για μια αλλαγή φρουράς στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Το πόσο ελπιδοφόρα μπορεί να είναι αυτή βέβαια -αν και εφόσον υπάρξει- μπορεί να μας το δείξει η αλλαγή φρουράς σε κυβερνητικό επίπεδο με την πρωτοδεύτερη φορά αριστερά και τη βαθύτερη σύνδεσή της με το Ντεμοτεχνείο και την «αριστερή, εναλλακτική ΑΕΚ» -άλλο αν μπήκε προσωρινά ανάμεσά τους ως αγκάθι το θέμα του γηπέδου.

Κατά τα άλλα, είναι να τρελαίνεται κανείς καθώς βλέπει οπαδούς να τρελαίνονται για τα… διαφυγόντα κέρδη της ομαδάρας και της προεδράρας και τα εκατομμύρια ευρώ που τους στοίχισε ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός (γκρέξιτ παντού με Σύριζα). Ενώ τους διαφεύγει συστηματικά πως το δικό μας ταμείο είναι μείον κι η τσέπη μας άδεια και τρύπια, σαν στημένος τερματοφύλακα, που δεν αντιδρά ποτέ. Γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.
Αλλά ντάξει μωρέ, πώς κάνεις έτσι για πέντε ευρώ…

 

Advertisements

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s