Δημοψηφίσματα και Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια σχέση μίσους

Δώδεκα δημοψηφίσματα για τα οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση έκανε σαν να μην έγιναν ποτέ. Και μερικά πράγματι δεν τα άφησε να γίνουν.

Τέσσερα εικοσιτετράωρα μετά το βρετανικό δημοψήφισμα και ενώ οι οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις δίνουν και παίρνουν, μία νέα ρητορική κάνει την εμφάνισή της ανάμεσα σε εκλεγμένους πολιτικούς και κειμενογράφους σε ανυπόληπτες εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας. Λάτρεις και ευαγγελιστές της αστικής δημοκρατίας, όλοι μαζί αναρωτιούνται: “Είναι αυτό δημοκρατία? Ο λαός ψηφίζει κάτι και εμείς πρέπει να το κάνουμε?”

Μπορεί ο αρχικός πανικός να ήταν σχετικά διασκεδαστικός, ιδίως όταν βλέπεις άτομα που διεκδικούν την ψήφο σου, να μην έχουν κανένα απολύτως ενδοιασμό να ξεκατινιαστούν δημοσίως για ένα εκλογικό αποτέλεσμα που δεν τους αρέσει. Ένα εκλογικό αποτέλεσμα δε, άλλης χώρας. Αλλά ο νεοφιλελευθερισμός συνέρχεται, ξαναστέκεται στα ιδεολογικά του πόδια και είναι έτοιμος να μας αναλύσει τις ευεργετικές επιδράσεις μιας δικτατορίας ή μιας μοναρχίας για χάρη των δημοκρατικών μας ελευθεριών.

Είδαμε ας πούμε την Άννα Διαμαντοπούλου (μπορεί να μην τη θυμάται κανένας πια αλλά εμείς την παρακολουθούμε) να αναρωτιέται κατά πόσο μια δημοκρατία είναι “δήθεν”, εφόσον δεν υπάρχουν θεσμικές ασφαλιστικές δικλείδες για τις περιπτώσεις όπου τα αποτελέσματα δε μας πολυαρέσουν. Θεσμικές δικλείδες οι οποίες βέβαια δεν υπήρχαν για τις εκλογές που την έβαλαν στην κυβέρνηση. Θεσμικές δικλείδες όπως ο στρατός, έχουμε να προτείνουμε εμείς, ή ακόμα ακόμα και στρατιωτικές επεμβάσεις ξένων χωρών για να δοκιμάσουν τα πειραματικά τους όπλα πάνω στον εχθρό λαό. Οι όποιοι συνειρμοί με τον εμφύλιο και τις ναπάλμ να αποφεύγονται. Εμείς εννοούσαμε την Υεμένη της οποίας ο πρόεδρος κάλεσε τη Σαουδική Αραβία να βομβαρδίσει τη χώρα, γιατί κινδύνευε να χάσει την εξουσία.

Η Άννα Διαμαντοπούλου βέβαια δε φάνηκε να προβληματίζεται για θεσμικές δικλείδες της δημοκρατίας, όταν η κυβέρνησή της, εκλέχτηκε με μικρότερο ποσοστό (περίπου 30%) επί του συνόλου των ελλήνων πολιτών και φέσωσε με δύο μνημόνια και δεκάδες δισεκατομμύρια τον ελληνικό λαό.

Στο χορό μπήκε ξανά σήμερα και ο Γλαύκος Τζήμερος με ένα κείμενό του στη συμπαθέστατη Athens Voice, με τίτλο “Το δημοψήφισμα ως διαστροφή της Δημοκρατίας”, όπου και αποκαλύπτεται η παιδαριώδης και επιδερμική σχέση που μπορεί να έχει ένας νεοφιλελεύθερος με την πραγματικότητα. Το άρθρο ουσιαστικά σε ρωτάει: “Αν η γιαγιά σου είχε καρούλια, θα την άφηνες να γίνει πατίνι;”

1

Ένα ατελείωτο κείμενο 1200 λέξεων, που σε καλεί να αποφασίσεις αν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης της κοινωνίας (δηλαδή την κατάσταση που βιώνουμε την τελευταία δεκαετία), επιτρέπεται ο λαός να πάρει αποφάσεις, ή αν θα ‘ταν καλύτερα για μερικούς και χειρότερα για τους πολλούς, να μην παίρνει καμία απόφαση. Γενικά. Ποτέ.

Όμως αυτή η συμπάθεια προς τον απολυταρχισμό δεν είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να κομπάζουμε σαν Έλληνες. Πολύ πιο δημοκρατικοί και δυτικοί οικονομικοί σχηματισμοί έχουν χέσει στον τάφο πλειάδας δημοψηφισμάτων, πολύ πριν ο Τσίπρας το κάνει μόδα. Και παρά τη μακροσκελέστατη εισαγωγή, με αυτό είχαμε σκοπό να ασχοληθούμε σε αυτό το άρθρο.

12 δημοψηφίσματα που η Ε.Ε. έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια

Δανία: Δημοψήφισμα για τη συνθήκη Μάαστριχτ

Μπορεί στην Ελλάδα του ’90 να ήμασταν αναφανδόν υπέρ της ΕΟΚ και να μας λιβάνιζαν πρωί βράδυ πως με τη συνθήκη του Μάαστριχτ θα “τρώμε με χρυσά κουτάλια”, όμως κάποιες άλλες χώρες όχι μόνο είχαν περισσότερους ενδοιασμούς και από τον τότε πιο αριστερό Συνασπισμό που την υπερψήφισε, αλλά κάναν το ολέθριο λάθος να ρωτήσουν και τους πολίτες τους. Έτσι η Δανία έδωσε ένα πρώτο ΌΧΙ στο δημοψήφισμα του 1992, μόνο και μόνο για να ακολουθήσει ένας χρόνος ανελέητης προπαγάνδας και να γίνει ΝΑΙ σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα το 1993.

Ιρλανδία: Δημοψήφισμα για τη συνθήκη της Νίκαιας

Το 2001 η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπάθησε να περάσει τη συνθήκη της Νίκαιας από τις χώρες μέλη της. Μία μόνο χώρα, η Ιρλανδία, αποφάσισε να κάνει δημοψήφισμα για αυτή τη συνθήκη και όπως κάθε φορά που ένας λαός της Ευρώπης καλείται να πει ΝΑΙ στον οικονομικό σχηματισμό της Ε.Ε., αυτός απάντησε ΌΧΙ. Το κακό ήταν μικρό όμως, γιατί ήδη είχε εδραιωθεί το δόγμα στην Ε.Ε: “αν ένα δημοψήφισμα δε μας αρέσει, το ξανακάνουμε μέχρι να μας αρέσει”. Έτσι το 2002 και αφού όλα σχεδόν τα κόμματα και οι φορείς “ανέλυσαν” για ένα χρόνο τα οφέλη της Ε.Ε. για καλή τους τύχη η “πλέμπα” πείστηκε και στο δεύτερο δημοψήφισμα, ψήφισε ΝΑΙ.

Δημοψηφίσματα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα

433px-European_constitutionΤο 2005, η Γαλλία έκανε δημοψήφισμα και απέρριψε το το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. θα διεξάγονταν δημοψήφίσματα για αυτό το θέμα εκτός της Ελλάδας φυσικά και η Γαλλία ήταν η πρώτη χώρα που έβγαζε αυτό το αποτέλεσμα. Τρεις μέρες μετά, ένα πιο ηχηρό και μαζικό ΌΧΙ ήρθε και από την Ολλανδία.

Τα δύο αυτά ΌΧΙ, ήταν αρκετά ώστε μια σειρά άλλων χωρών να αναβάλουν τη διεξαγωγή των αντίστοιχων δικών τους δημοψηφισμάτων, αφού μάλλον θα έβγαζαν και αυτά ΌΧΙ, οπότε δεν ήταν προς το συμφέρον κανενός πέρα των λαών το να γίνουν. Έτσι Βρετανία, Πορτογαλία, Πολωνία, Ιρλανδία, Δανία και Τσεχία δεν έκαναν ποτέ δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα όπως τους είχαν υποσχεθεί.

Μη νομίσετε όμως πως μερικά ΌΧΙ από τους “αγράμματους” της Ε.Ε. ήταν αρκετά για να αποφευχθεί το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Αντίθετα τα όσα προέβλεπε μετατράπηκαν από “Σύνταγμα” σε Συνθήκη” της Λισσαβόνας, η οποία πέρασε από όλα τα κοινοβούλια της Ε.Ε. χωρίς άλλα μπλεξίματα με το λαό.

2

Ιρλανδία: Δημοψήφισμα για τη Συνθήκη της Λισσαβόνας

Εντάξει. Ψέμματα. Είχαμε μερικά ακόμα μπλεξίματα με το λαό, αφού η Ιρλανδία αποφάσισε να κάνει δημοψήφισμα και για τη Συνθήκη της Λισσαβόνας και να βγάλει άλλο ένα ΌΧΙ. Αλλά το έργο ήταν γνωστό πια και για την Ευρωπαϊκή Ένωση και για το πολιτικό κατεστημένο της Ιρλανδίας, οπότε απλά κάνανε ένα δημοψήφισμα ακόμα, ένα χρόνο μετά, πάλι με την υποστήριξη σχεδόν όλων των κομμάτων για να βγάλουν τη δεύτερη φορά το πολυπόθητο ΝΑΙ.

Ολλανδία: Δημοψήφισμα για τη διασύνδεση Ε.Ε. – Ουκρανίας

Τελευταίο στη λίστα με τα δημοψηφίσματα για τα οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση αδιαφόρησε ήταν κάτι για το οποίο στην Ελλάδα ούτε καν ακούσαμε από τα ΜΜΕ και αφορούσε την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική διασύνδεση της Ουκρανίας με την Ε.Ε. του Ποροσένκο και του Δεξιού Τομέα. Και ενώ στις περισσότερες χώρες η συγκεκριμένη συμφωνία πέρασε απλά από τα κοινοβούλιά τους, ενώ σε κάποιες άλλες είχε ξεκινήσει να εφαρμόζεται πριν καν ψηφιστεί, στην Ολλανδία κάναν πάλι το λάθος να ρωτήσουν το λαό τι γνώμη έχει. Και ως γνωστόν ο λαός για άλλη μια φορά είπε ΌΧΙ σε κάτι που πρότεινε η Ε.Ε. Αυτή τη φορά όμως κανένας δε μπήκε στον κόπο για δεύτερο δημοψήφισμα και όλοι επέλεξαν απλά να αδιαφορήσουν και να συνεχίσουν τη διασύνδεσή τους.

Την επόμενη φορά που κάποιος θα μπει στον κόπο να μας μιλήσει για την Ευρωπαϊκή Ένωση της δημοκρατίας, θα θυμόμαστε 12 δημοψηφίσματα που πολύ δημοκρατικά η Ευρωπαϊκή Ένωση ξανάκανε ή αδιαφόρησε. Και η αστική εξουσία στον καπιταλισμό κάνει τη δουλειά της, δηλαδή να καταπατάει τα συμφέροντα του λαού. Ο λαός τι δικαιολογία έχει;

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s