Σπασμένο Παράθυρο

Γράφει ο Απέθαντος από το blog Στρυχνίνη. Να το διαβάζετε και να το ακολουθείτε.


 

Ένα δωμάτιο μικρό, μια γκαρσονιέρα που στεγάζει το χαμηλό μου μεροκάματο και το ξυπνητήρι των πρωινών της αγωνίας ,ένα παράθυρο που βλέπει σε μια βρώμικη πρασιά κι ένα κρεββάτι να σωριάζω τις πονεμένες γάμπες του 12ωρου. Αυτός είναι ο χώρος που μου παραχώρησαν.

Κάθε μήνα πληρώνω το ενοίκιο, 30 μέρες από τη ζωή μου που δεν γυρνάνε πίσω, άσκοπες, χωρίς προοπτική.

Μαγειρεύω στο γκαζάκι λίγα σέντσια από τα φιλοδωρήματα τ αφεντικού να ξεγελάσω την ψόφια μου όρεξη, γιατί σε δύο ώρες πιάνω πάλι βάρδια: Στοιβάζω κονσέρβες σε ράφια με αντικλεπτικά συστήματα μη τυχόν και φάει ζαμπονάκι κανένας που δεν το αξίζει ή πετάω στα σκουπίδια κούτες με μουχλιασμένα κίτρινα τυριά που δεν πουλήθηκαν, υπό την άγρυπνη επίβλεψη μιας κάμερας.

Τρίβω τις γάμπες μου να τις ανακουφίσω.Γύρω από τον αστράγαλο και τους καρπούς μου ένα κυκλικό μελανό σημάδι έχει φυτρώσει χωρίς να το πάρω είδηση. Μεγαλώνει και γίνεται πιο έντονο με κάθε ημερομίσθιο. Δεν έχω το κουράγιο για να ανησυχήσω…

Τρώω μονάχος, μαζεύω τα αποφάγια για το βράδυ, και ξαπλώνω για να μην με πάρει ο ύπνος. Ένα βουητό απόμακρο με βγάζει από την αποχαύνωση.

Μια μύγα  τρελή κι επίμονη  αγωνίζεται να βγει έξω, να ελευθερωθεί, χτυπάει και ξαναχτυπάει το τζάμι. Δεν υπάρχει καμιά δύναμη στον κόσμο να της αλλάξει τα μυαλά. Βουίζει μέσα στα αυτιά μου ως τα βάθη της συνείδησης. Επιτίθεται ξανά και ξανά στο αόρατο εμπόδιο. Σπάω το τζάμι.

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s