Με νευρικό κλονισμό νοσηλεύεται υποστηρικτής των “Μένουμε Ευρώπη”

Αποκλειστικό: πώς ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ οδήγησαν στην κατάρρευση διαβόητο υποστηρική του ευρώ και της ευρωπαϊκής ένωσης. Διαβάστε το πριν το κατεβάσουν.

Η πολιτική κατάσταση στη χώρα μας τον τελευταίο χρόνο έχει γίνει πολύπλοκη και χαοτική. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία όσο ήταν στην αντιπολίτευση κρατούσε τα λάβαρα του αντιμνημονιακού αγώνα, έφερε ένα τρίτο μνημόνιο και η ΝΔ, το κόμμα που με καμάρι εφάρμοζε τα προηγούμενα δύο χρόνια τα μνημόνια, περιορίστηκε απλά στην υπερψήφιση του τρίτου, αλλά έκτοτε καλεί την κυβέρνηση να φύγει, γιατί η ίδια μπορεί να το εφαρμόσει καλύτερα.

Ζώντας σε προπαρασκευαστικές εποχές ανελέητου υποκριτικού δικομματισμού και μνημονιακής πόλωσης, και ενώ ετοιμαζόμαστε για να δούμε πάλι μια συγκυβέρνηση δύο ορκισμένων εχθρών στα πρότυπα εκείνης των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ο λαός φαίνεται θολωμένος και ανίκανος να καταλάβει ποιος από τους δύο τον κοροιδεύει περισσότερο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Κ.Χ., ο οποίος νοσηλεύεται από χτες σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας μετά από “συναισθηματική κατάρρευση μεγάλης έκτασης” και από τον οποίο καταφέραμε να εκμαιεύσουμε μερικά λόγια ανάμεσα στα πυκνά αναφιλητά του. Σας μεταφέρουμε την ιστορία του.

“Ήμουν παραδοσιακά δεξιός”, ξεκινάει να μας λέει ο Κ.Χ. “Τη μόνη φορά που ψήφισα αριστερά, ήταν το ’81 με τον Παπανδρέου, αλλά δε μου βγήκε σε κακό. Έκτοτε τάχθηκα ψυχή τε και σώματι στο δεξιό χώρο. Το ’90 ψήφισα Μητσοτάκη, μετά Σημίτη, Καραμανλή και τελευταία Σαμαρα. Σε γενικές γραμμές, πάντα ήξερα τι μου γινόταν και παρακολουθούσα με θέρμη την πολιτική ζωή της χώρας, ενίοτε και για ψυχαγωγικούς λόγους οφείλω να παραδεχτώ.

“Τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν όμως κατα διαόλου για την ψυχική μου υγεία, πριν από ενάμιση περίπου χρόνο. Ήμουν ένθερμος υποστηρικτής των μνημονίων και βλέπαμε τότε τον Τσίπρα να έρχεται αργά και σταθερά στην εξουσία. Φοβόμουν πολύ. Φοβόμουν για τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, αλλά κυρίως φοβόμουν για τη βόμβα στα θεμέλια του ευρώ που θα έσκαγε αν γινόταν πρωθυπουργός, ο Αλέξης. Αγαπημένος μου πολιτικός ήταν ο Άδωνις Γεωργιάδης. Μνημονιακότερος των μνημονιακών έλεγε πως ήταν στα κανάλια και εγώ έλεγα το ίδιο για τον εαυτό μου στις παρέες μου, οι οποίες βέβαια είχαν αρχίσει να με αποφεύγουν για κάποιο λόγο.

“Το πρώτο πλήγμα το δέχθηκα, όταν άκουσα μια μέρα από τα χείλη του Σαμαρά, λίγο πριν χάσει την εξουσία, πως και ο ίδιος σκίζει τα μνημόνια σελίδα τη σελίδα. Σοκαρίστηκα. Αντιλήφθηκα εκείνη τη στιγμή, πως ακόμα και η παράταξη που υποστήριζα, μπήκε στο αντιμνημονιακό παιχνίδι γιατί ο Αλέξης ερχόταν φορτσάτος. Και ο Άδωνις; Ούτε μια κουβέντα! Άκουγε το Σαμαρά να βυθίζεται στην αντιμνημονιακή τρέλα και δεν έλεγε τίποτα!

“Όπως και να ‘χει, ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία και για μερικούς μήνες ζούσα τον απόλυτο τρόμο. Οι διαπραγματεύσεις δε λέγαν να σταματήσουν, ο Αλέξης δε μας άκουγε όταν του φωνάζαμε “Ψήφισε ό,τι και να σου φέρουν”. Μια μέρα ξέσπασαν τα capital controls και άκουσα από τα κανάλια ότι πηγαίναμε σε δημοψήφισμα για το αν θα μείνουμε στην Ευρώπη. Επαναστάτησα! Για πρώτη φορά στη ζωή μου βγήκα στους δρόμους, να διεκδικήσω το δίκιο μου. Ήμασταν όλοι εκεί, στο Σύνταγμα, στη μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχω δει ποτέ. Μάλλον. Γιατί δεν είχα πάει σε άλλη. Ακόμα και στην τηλεόραση με έδειξαν σε ένα πλάνο του Mega και άκουσα από την κυρία Σαράφογλου, ότι όλες οι κοινωνικές ομάδες ήταν με το “ΝΑΙ”. Είχα αναθαρρήσει!

“Όμως το δημοψήφισμα έγινε και έμαθα ότι ο λαός είχε ψηφίσει το “ΌΧΙ” και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πανικοβλήθηκα!

“Εκεί που όλα νόμιζα πως όλα είχαν χαθεί, ο Αλέξης γυρίζει μετά από λίγο από τις Βρυξέλλες και λέει ότι υπέγραψε συμφωνία και ότι έρχεται τρίτο μνημόνιο. Με μεγάλη μου χαρά είδα τη ΝΔ να υπερψηφίζει και αυτή το μνημόνιο, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, τους ΑΝΕΛ και το ΠΟΤΑΜΙ! Όλοι οι Έλληνες ενωμένοι, μια γροθιά και μια φωνή, υπέρ της Ευρώπης και γράφοντας εκεί που τους αξίζει, τη μικρή μειοψηφία των λαϊκιστών που ψήφισαν “ΌΧΙ” στο δημοψήφισμα. Πανηγύριζα δέκα μέρες!

“Καθώς περνούσε ο καιρός και πηγαίναμε προς τις εκλογές του Σεπτέμβρη, άρχισαν πάλι να με ζώνουν τα φίδια. Η ΝΔ δε φαινόταν πρόθυμη να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ, για το καλό των Ελλήνων. Είχα αρχίσει να γέρνω προς το μέρος του Τσίπρα και τελικά μετά από πολλές τύψεις, το έριξα ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πάντα βαθιά μέσα μου έμενα ένας φλογερός νεοδημοκράτης.

“Πόσο φλογερά όμως μπορείς να στηρίξεις ένα κόμμα που χάνει ακόμα και τις εσωκομματικές του εκλογές; Και μάλιστα δύο φορές; Ο χειμώνας που ήρθε, με βρήκε πιο κοντά στο ΣΥΡΙΖΑ από ποτέ. Ντρέπομαι να σας παραδεχτώ, πως θαύμαζα κιόλας μερικούς από τους πολιτικούς του. Ήταν εντυπωσιακό, το πώς βουλευτές όπως η Θεανώ χλεύαζε τη πλέμπα μέσα στα μούτρα της με τα γεμιστά, ή πώς ο Μιχελογιαννάκης έβγαινε και έλεγε λίγο πριν από κάθε νομοσχέδιο, πως θα το καταψηφίσει.

“Ισχυρό πλήγμα δέχθηκα και με τη διαδικτυακή καμπάνια του Κυριάκου όταν έγινε τελικά αρχηγός της ΝΔ. #fygete διάβαζα και πονούσε το μυαλό μου! Τι να φύγουν; Είσαι τρελός; Ο Λεβέντης που σου λέει να κάνεις οικουμενική δηλαδή, χαζός είναι; Τρέμω ακόμα και τώρα στη σκέψη πως θα κάνουμε εκογές και θα πρέπει η δεξιά να φέρει το τέταρτο ή το πέμπτο μνημόνιο. Νομίζεις είναι εύκολο;

“Αλλά ο νεοδημοκράτης μέσα μου δεν είχε πεθάνει εντελώς. Αυτές τις μέρες με το ασφαλιστικό αποφάσισα να εμπιστευτώ το πολιτικό ένστικτο, ανθρώπων πιο έξυπνων από εμένα. #fygete φώναζα και εγώ, με την ελπίδα πως εκεί στη ΝΔ ξέρουν κάτι παραπάνω. Μου λέγανε ότι ξέρουν καλύτερα να εφαρμόζουν μνημόνια και πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να φύγει. Έτσι είδα την πρόσκληση της Παναγιωταρέα στο τούιτερ που καλούσε τον κόσμο να πάει στο Σύνταγμα

“Μπερδεύτηκα πολύ. Ένα δεξιό κόμμα μου έλεγε να διαδηλώσω ενάντια σε μια κυβέρνηση και ένα νομοσχέδιο, που μερικούς μήνες πριν σαν κόμμα το υπερψήφισε στα προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου μιας “αριστερής” κυβέρνησης. Ζαλίστηκα. Δε μπορούσα πια να καταλάβω τι συνέβαινε. Εμπιστεύτηκα το κάλεσμα της Άννας και βρέθηκα στο Σύνταγμα με την ελπίδα πως εκεί θα βρω τουλάχιστον κάποιον να μου εξηγήσει

“Εκεί όμως βρήκα ακροαριστερούς και άπλυτους και από κάποια μεγάφωνα άκουσα και αντάρτικα. Ο πανικός με κυρίεψε, δε φανταζόμουν ποτέ πως ήταν τόσοι πολλοί. Νόμιζα πως θα με λιντσάρουν, θα με σφάξουν και θα με κάνουν θυσία σε αυτό τον Μαρξ, τέλος πάντων πως τον λένε.

“Ξαφνικά όρμηξαν τα ΜΑΤ και μας ψέκασαν με δακρυγόνα. Μερικούς από δίπλα μου τους χτύπησαν και με τα γκλομπ. Δεν ήξερα ότι τα γκλομπ τα κρατάνε με τη χειρολαβή προς τα έξω. Έβγαζε νόημα όμως, γιατί έτσι πονάει περισσότερο. Κατάφερα και έφυγα προς μια μεριά που ήταν πιο ήσυχα, ενώ σκεφτόμουν την κατάντια στην οποία είχα περιέλθει. Εμένα, έναν παραδοσιακό δεξιό, να με δέρνουν τα ΜΑΤ.

“Στην προσπάθειά μου να ξεφύγω, βρέθηκα ανάμεσα σε μια νεανική παρέα που όλοι φορούσαν κουκούλες. “Ποιος είναι αυτός;” ρωτούσαν μεταξύ τους και με δείχναν. Ένας με πλησίασε και με ρώτησε “Συνάδελφε, από ποιο τμήμα είσαι;”. Δεν ήξερα τι να του πω. Είχα σπουδάσει στο τμήμα εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών του Αριστοτελείου και του είπα αυτο. Ξαφνικά όλοι άρχισαν να με χτυπάνε.

“Έτρεξα να ξεφύγω και μερικά μέτρα πιο πάνω βρήκα αστυνομικούς των ΜΑΤ, οπότε προσπάθησα να βρω προστασία ανάμεσά τους. “Ποιος είναι αυτός;” φώναξε ένας από τα ΜΑΤ, προς την παρέα που με κυνηγούσε. “Δεν ξέρουμε, δεν είναι δικός μας” του απάντησε ένας από αυτούς και τότε άρχισαν να με χτυπάνε και τα ΜΑΤ.

“Σχεδόν αιμόφυρτος κατάφερα να φύγω ακόμα πιο μακριά, όπου είδα άλλους πέντε αστυνομικούς των ΜΑΤ να περιφρουρούν δυο βόμβες μολότωφ. Δυο τύπους πάνω σε μια οροφή ενός υπουργείου, με τραβούσαν φωτογραφίες. Μετά δε θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι μόνο ότι έτρεχα και δε σταματούσα πουθενά. Είδα τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια μου. Είδα τους γονείς μου, τα παιδιά μου και τον Ντάισελμπλουμ. Φαντάστηκα το τρυφερό χέρι του Μπάμπη Παπαδημητρίου να με ακουμπάει στον ώμο και να μου λέει να κρατήσω γερά.

“Κατάφερα να γυρίσω σπίτι. Ήπια ένα μπέρμπον και αποφάσισα να γράψω την εμπειρία σε κάποιο ΜΜΕ, για να βγει η ιστορία μου παραέξω. Ο κόσμος έπρεπε να μάθει τι συμβαίνει εκεί έξω. Όμως πριν προλάβω, έπεσα πάνω στην είδηση, πως ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλει τις τακτικές των ΜΑΤ στη διαδήλωση ενάντια στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Κάπου εκεί έσβησαν όλα. Μετά ξύπνησα εδώ.

Τον ρωτήσαμε τι σκοπεύει να κάνει όταν αναρρώσει, τώρα με όλες αυτές τις εμπειρίες που συγκέντρωσε. Μας είπε ότι δε θα ξανασχοληθεί με την πολιτική. «Είναι όλοι τους πουλημένοι», είπε και μούτζωσε προς το μέρος της Βουλής. “Μέχρι να ενωθούν όλοι οι Έλληνες για να πάρουν τη χώρα τους πίσω, δεν ξανασχολούμαι. Μόνο Πιτσιρίκο θα διαβάζω, για να μαθαίνω τι γίνεται”.

Όταν του είπαμε πως ο Πιτσιρίκος έκλεισε το μπλογκ του, ξαναλιποθύμησε. Δεν προσπαθήσαμε να τον ξυπνήσουμε. Φύγαμε μέσα στην ησυχία, κουβαλώντας μαζί μας, ένα πολύτιμο ντοκουμέντο και έναν αφόρητο πονοκέφαλο. Καλή διασκέδαση.


 

Το παραπάνω κείμενο και η ιστορία, αποτελούν αποκύημα φαντασίας. Οποιαδήποτε σύμπτωση με πραγματικά γεγονότα ή πρόσωπα, όσο φυσιολογική και αν φαίνεται, είναι τυχαία.

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s