Η Μπίζνα των χρωματιστών “επαναστάσεων”

Αναδημοσιεύουμε από Αγκάρρα


 

Η νέα προσπάθεια για χρωματιστή επανάσταση στα Σκόπια, φέρνει στο προσκήνιο την επιτακτική ανάγκη κατανόησης των χρωματιστών επαναστάσεων. Αυθεντικές εκρήξεις πολιτών ή χειρουργικές επεμβάσεις μυστικών υπηρεσιών; Πραγματικές επαναστάσεις ή regime change operations; Ποια είναι τα αιτήματα και ποιος ο τελικός σκοπός τους;

Ο όρος χρωματιστές επαναστάσεις χρησιμοποιείται ευρέως σε όλο τον κόσμο από τα μέσα ενημέρωσης για να περιγράψει διάφορες σχετικές κινήσεις που αναπτύχθηκαν σε διάφορες κοινωνίες που έσπρωξαν την εμβαθυνση της καπιταλιστικής παλινδρόμησης στις ανατολικές χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αλλά και τα Βαλκάνια στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με κύριο παράδειγμα την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας μέσω της επίθεσης στον Μιλόσεβιτς. Ο όρος έχει επίσης εφαρμοστεί και σε ένα αριθμό αλλων περιπτώσεων, συμπεριλαμβανομένης της Μέσης Ανατολής με άλλους όρους, όπως για παράδειγμα στην Αίγυπτο, η επανάσταση του τουίτερ.

Τι κοινό έχουν όλες οι χρωματιστές επαναστάσεις; Παίρνουν μορφή και σχήμα σε χώρες τις οποίες κυρίως Αμερικάνικά συμφέροντα έχουν ανάγκη από αποσταθεροποίηση. Σύμπτωση; Ίσως, εαν δεν υπήρχαν αποδείξεις και ένα γενικότερο μοτίβο ανάπτυξης, σχεδόν ως σχεδιάγραμμα. Ενδιαφέρον ερωτήματα είχαμε δει και σε άρθρα άλλων ιστολογίων,

“Πώς και καμία από τις “συνταγές” του Sharp για επανάσταση δεν εφαρμόστηκε ποτέ εντός των δυτικών, αναπτυγμένα καπιταλιστικών κοινωνιών; Γιατί δεν υπήρξε “χρωματιστή επανάσταση” στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία; Είναι επειδή οι πολίτες τους είναι απόλυτα ικανοποιημένοι από τη “δημοκρατία” την οποία απολαμβάνουν; Σημαντικότερα, πώς και ο Sharp, επαναστάτης ων, αποφάσισε οι επαναστάσεις του να γίνονται μόνο σε χώρες όπου οι ΗΠΑ επιθυμούσαν ανατροπή κυβερνήσεων και δεν αποστασοποιήθηκε ποτέ, ως “ιδεαλιστής του 60” και “αντιρρησίας συνείδησης” από αυτές τις πρακτικές; Πώς και μετά το 60 έπαψε να θεωρεί ότι υπάρχει έλειμμα δημοκρατίας και τυραννία στη δική του χώρα;”

Με αυτό, δεν υπονοούμε βέβαια πως οι μυστικές υπηρεσίες έχουν εξαγοράσει κάθε ένα από τους παρευρισκόμενους και συμμετέχοντες σε αυτά τα κινήματα, αλλά σημαντικά κεφάλαια και κέντρα στην ανάπτυξη των ιδεών και των πρακτικών αυτών των λεγόμενων “επαναστάσεων”. Χρηματοδοτήσεις σε ΜΚΟ ως δήθεν ανεξάρτητους αγανακτισμένους πολίτες, λαϊκιστικές ιδέες που εξηγούν υπαρκτά προβλήματα (ελευθερία, δικαιοσύνη, φτώχεια) με την επιφανειακή πτυχή των ζητημάτων (σκάνδαλα, έμφαση των προβλημάτων σε συγκεκριμένους πολιτικούς και όχι ανάλυση για το σύστημα ή για το τι ακριβώς πρέπει να δημιουργηθεί μετά την πτώση τους) προς συγκεκριμένα συμφέροντα και πάρτυ για δυναμική είναι μόνο μερικές από τις τεχνικές.

Ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά, οι συγκεκριμένες οργανώσεις, το μανιφέστο μέσα από τα οποία οργανώνονται; Απαντήσεις και αρχικές σκέψεις σε αυτά τα μικρά αλλά αρκετά συμπυκνωμένα ντοκιμαντέρ που ακολουθούν.

Ερώτηση Bonus: Ποια αριστερά είναι αυτή που υποστήριξε και χαιρέτισε θετικές εξελίξεις και ως εκδημοκρατισμό τα αιτήματα των χρωματιστών επαναστάσεων;

Advertisements

5 thoughts on “Η Μπίζνα των χρωματιστών “επαναστάσεων”

  1. Ο αρθρογράφος Αγκάρρα, σαν συνεπής μ-λ της εποχής του Ψυχρού Πολέμου μπορεί, βέβαια, να πιστεύει ότι …

    «στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με κύριο παράδειγμα την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας μέσω της επίθεσης στον Μιλόσεβιτς».

    Αλλά δείχνει να μην γνωρίζει καν τα γεγονότα. Ο Μιλόσεβιτς έπεσε μεν τον Οκτώβριο του 2000 -είναι άλλη συζήτηση αν έπεσε λόγω παρεμβάσεων CIA, Soros, ΜΚΟ ή αν ήταν γνήσια λαϊκή εξέγερση-, αλλά το 2000 η χώρα ήταν ήδη διαλυμένη σε 5 άλλες χώρες που μέχρι τότε είχαν ζωή 8 ή 9 ετών η καθεμία.

    Δεν θέλω να μπω στην ουσία των όσων υποστηρίζει, απλά το σημειώνω διότι, άλφα, είναι ιστορικό/πραγματολογικό λάθος, και βήτα, αποτελεί διαιώνιση του μύθου πως δήθεν «η κακιά δύση επιτέθηκε στους καλούς και αμυνόμενους Σέρβους και διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία» κ.ο.κ.. Αυτό είναι μια πλαστογραφία κι ένας προπαγανδιστικός μύθος, που όμοιός του μάλλον δεν υπήρξε άλλος στο τέλος του 20ού αιώνα.
    Η Γιουγκοσλαβία δεν διαλύθηκε το 2000. Διαλύθηκε το 1991. Και η διάλυση δεν έγινε λόγω «επίθεσης στον Μιλόσεβιτς».

    Τη διάλυση την ανακοίνωσε ο ίδιος ο Μιλόσεβιτς αυτοπροσώπως πολύ πριν αρχίσουν οι εχθροπραξίες, τουλάχιστον από τις άλλες Δημοκρατίες (καθώς οι Σέρβοι ήδη χτυπούσαν αφού προετοιμάζονταν χρόνια γι’ αυτό), τον Μάρτιο του 1991 (σκηνές από βίντεο εδώ, στο 41.14′).

    Τη Γιουγκοσλαβία δεν τη διέλυσε ούτε ο καπιταλισμός, ούτε ο ιμπεριαλισμός. Τη διέλυσε ο εθνικισμός. Ο καπιταλισμός επωφελήθηκε αργότερα.

    Προφανώς ο Αγκαρρα, όπως η πλειοψηφία των συμπολιτών μας, συγχέει τα γεγονότα των ετών 1999-2000 με εκείνα των ετών 1991-1995, και όπως όλοι σχεδόν, όταν ακούσει Γιουγκοσλαβία θυμάται μόνο Κόσοβο και ΝΑΤΟ, τίποτε άλλο.

    Οποιος θέλει να μάθει παραπάνω, παρακαλώ εδώ είναι μια καλή αρχή:

    -Οταν ο θύτης παριστάνει το θύμα (Αλήθειες και μύθοι για τη Γιουγκοσλαβία #01)
    https://xyzcontagion.wordpress.com/2016/04/01/yugo-01/

    Μου αρέσει!

    • Δε μπορούμε να μιλήσουμε για το συντάκτη του Αγκάρρα, αλλά για το ποια είναι η δική μας θέση.

      Δε διαφωνούμε πως υπάρχουν γνήσια προβλήματα τα οποία τροφοδοτούν τις «χρωματιστές» επαναστάσεις.

      Δε θεωρούμε πως ο Μιλόσεβιτς δεν έχει διαπράξει βαριά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως ομαδικές εκτελέσει και πογκρόμ.

      Αυτό με το οποίο όμως συμφωνούμε στο άρθρο, είναι πως οι χρωματιστες επαναστασεις οντας κατευθυνόμενες από συμφέροντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού που τις χρηματοδοτεί, δε μπορεί να έχουν καλή κατάληξη για τους λαούς των χωρών στις οποίες ξεσπάνε.

      Μου αρέσει!

    • «Τη Γιουγκοσλαβία δεν τη διέλυσε ούτε ο καπιταλισμός, ούτε ο ιμπεριαλισμός. Τη διέλυσε ο εθνικισμός.»

      Επίσης συμφωνούμε πως τη Γιουγκοσλαβία τη διέλυσε ο εθνικισμός, αλλά ταυτόχρονα θέλουμε να σημειώσουμε, πως οι έννοιες του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και του εθνικισμού είναι αλληλένδετες.

      Μου αρέσει!

  2. Είναι, όχι όμως με το συνωμοσιολογικό τρόπο αντίληψης και εξήγησης των πραγμάτων, που λίγο-πολύ ασπάζεται ο Αγκάρρα. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και θέλει πολύ ψάξιμο για να βρεις όλες τις δυνάμεις που ενήργησαν για ένα αποτέλεσμα, όλες τις ροπές ανθρώπων και μηχανισμών, όλους τους βηματισμούς της κοινωνίας κάτω από τον ορίζοντα αυτών και των άλλων ιδεών, που τελικά οδήγησαν σε γεγονότα, που οδηγούν σήμερα σε αφηγήσεις. Στην εποχή του ίντερνετ, με τόσες πηγές πληροφόρησης, το να νομίζει κανείς ότι βρήκε ένα μοτίβο, ένα pattern, που εξηγεί όλες τις πορτοκαλί επαναστάσεις με τον τρόπο του αρθρογράφου (‘οι κακοί Αμερικανοί ιμπεριαλιστές που συνωμοτούν και υποκινούν εξεγέρσεις στους ιθαγενείς’) δεν είναι ούτε Ιστορία, ούτε Κοινωνιολογία, δεν είναι καν ανάλυση. Είναι ένα απλοϊκό σχήμα που αφήνει απ’ έξω το 95% των παραγόντων.
    Ασφαλώς και οι ιμπεριαλιστές εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία, μελετούν, προνοούν, επεμβαίνουν, επηρεάζουν, δρουν στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο. Αλλά είναι μαρξιστική ανάλυση αυτή, που για να ξεμπερδεύει με τα πολλά και δύσκολα, βρίσκει εκεί μια σχεδόν αόρατη και μυστηριώδη οντότητα, υπεύθυνη για όλα τα κακά του κόσμου και της χρεώνει τα πάντα; Αυτό το κάνουν όσοι πιστεύουν στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, όχι αυτοί που ξέρουν ότι πάντα οι υλικοί λόγοι καθορίζουν τις εξελίξεις. Δε λέω για σας, φυσικά.

    Οχι, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα, ενώ ταυτόχρονα η αλήθεια πάντα είναι εξαιρετικά απλή. Αν φροντίζει κανείς να προσπαθεί έστω να βλέπει τα γεγονότα σφαιρικά.

    Μου αρέσει!

  3. Δεν είναι βέβαια οι μηχανισμοί μονον που καθορίζουν την ροή των (πολιτικών) γεγονότων σε μια κοινωνία, αλλά η εποχή που κάθε ανάδειξη του ρόλου των μηχανισμών συκοφαντούνταν ως «συνωμοσιολογία» περνάει ανεπιστρεπτί.
    Η «συνωμοσιολογία» κάνει θραυση στα λαϊκά στρώματα και την αξιοποιούν κυρίως οι ακροδεξιοί και η (και καλά) «αντισυνωμοσιολογία» κάνει θραύση στον χώρο του φιλελευθεριάτου (ακραίο κέντρο), και της «άκρας αριστεράς» που βλεπει μόνον «δομές» και ένα «σύστημα» χωρίς προσωποποιήσεις.
    Είναι πολύ βολικό να αθωώνουμε τον ιμπεριαλισμό με έναν αφηρημένο «αντικαπιταλισμό» και να ρίχνουμε λάσπη στους μ-λ ότι είναι συνωμοσιολόγοι, αφού με αυτό τον τρόπο ακυρώνουμε πραγματικές πληροφορίες, δεν τις κρίνουμε απλά (όπως κάνει ο προηγούμενος σχολιαστής που κρατάει μια καλή ισορροπία), τις ακυρώνουμε με κοινωνιολογικες και ψυχαναλυτικές εξυπνάδες τύπου Ταγκουιέφ (παρεπιπτόντως: όσοι αριστεροί μιλάνε για συνωμοσιολογία με πάθος ή Ταγκουιέφ έχουν διαβάσει ή τις εξυπναδίτσες της ελευθεροτυπίας. εμείς στα νιάτα μας ακούγαμε στο Πάντειο τις αντίστοιχες μπαρουφολογίες του Θάνου Λίποβατς)

    Μου αρέσει!

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s