Μπορεί η «Καθημερινή» να γίνει η εφημερίδα της «σοβαρής Χρυσής Αυγής»;

Κάνουμε μια ανασκόπηση 18 ιστοριών και συμπεραίνουμε πως μάλλον όχι, αφού δε διακρίνουμε και πολλά σημάδια σοβαρότητας.

Η εφημερίδα «Καθημερινή», που τα τελευταία χρόνια ανήκει στον όμιλο Αλαφούζου, έχει μια ιστορία δεκαετιών πίσω της, μεγαλουργώντας κυρίως μεταπολιτευτικά οπότε και ανδρώθηκε στο κατ’ εξοχήν ανάγνωσμα του μέσου νεοέλληνα ωχαδερφιστή νοικοκυραίου, που περισσότερο τον θαμπώνει το επιτηδευμένο λεξιλόγιο ενός κειμένου, παρά τον απωθεί το κενό του λόγου του.

Μια πολύ καλή ιστορική ανασκόπηση της εφημερίδας, κάνει το jungle report, από τους οποίους κλέβουμε μια εικόνα, με την ελπίδα πως θα καταφέρουμε να σας δελεάσουμε ώστε να το διαβάσετε.

Kathimerini-Dosilogiki

Μετά το τελευταίο σκίτσο του Ηλία Χατζή, που έκανε το eurotopics να αναρωτιέται για το αν πρέπει να αλλάξει την κατηγοριοποίησή της, από συντηρητικό ΜΜΕ σε ακροδεξιό, θυμηθήκαμε την αγωνιώδη απορία του Μπάμπη Παπαδημητρίου, ο οποίος εργάζεται και αυτός στον όμιλο Αλαφούζου, για το αν μπορεί να προσφέρει στον τόπο μια «σοβαρή χρησύ αβγοί«. Με τη σειρά μας αναρωτηθήκαμε λοιπόν, για το αν μπορεί η «Καθημερινή» να γίνει το όργανο έκφρασης ενός τέτοιου σοβαροφανούς φασισμού.

Κάνουμε λοιπόν και εμείς μια ανασκόπηση της «Καθημερινής», και παρουσιάζουμε μερικά κατορθώματά της, του τελευταίου μόνο χρόνου.

Θυμηθήκαμε λοιπόν τον κιτρινισμό του Στέφανου Κασιμάτη, όταν αποφάσισε να μας ενημερώσει πως ο πρόεδρος της Βουλής, κατουράει στα ουρητήρια για όρθιους αντί να περιμένει στην ουρά για τις καμπίνες.

8

Θυμηθήκαμε το διαβόητο πια κειμενάκι του Τάκη Θεοδωρόπουλου όπου παραλληλίζει την κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ με τη ρήξη του παρθενικού υμένα μιας παιδούλας

1

καθώς και το αρθράκι του Στέφανου Κασιμάτη, που μας ενημερώνει για το πόσες μέρες χρειάζεσαι για να σταθείς όρθιος, αν σε πιάσει ο Στρος-Καν στα χέρια του, «και όχι από το ξύλο…»

2

Ανακαλύψαμε, πως ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, δεν είναι ο πρώτος έγκριτος δημοσιογράφος (sic), που αδυνατεί να ξεχωρίσει τα τρολ του διαδικτύου από τις «δημοσιογραφικές πηγές». Είμαστε σίγουροι πως επαγγελματίες δημοσιογράφοι (sic) και αρθρογράφοι, στηρίζουν τα κείμενά τους σε τεκμήρια και επιχειρήματα, αλλά δε μπορούμε να μην αναφέρουμε την περίπτωση του Τάκη Θεοδωρόπουλου, που θεώρησε πως ένα τρολοακάουντ στο τουίτερ είναι ο ίδιος ο Ζουράρις και αποφάσισε να τον «ξεμπροστιάσει«:

10955760_10153102790863984_2309531856166034204_n

3

Όπως επίσης δε μπορούμε να μην αναφέρουμε, πως από ολόκληρη την εφημερίδα, δε μπόρεσε ένας να πάει στο παράθυρο, για να δει ότι η Ακρόπολη δε βάφτηκε στα χρώματα της σημαίας της Ρουμανίας, τη βραδιά που οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες φωτίζονταν στα χρώματα της γαλλικής σημαίας για τις επιθέσεις στο Παρίσι.

12241575_1532171090407494_7237792114568003600_n

Αυτοί οι άνθρωποι τώρα, ήταν ένα φεγγάρι που είχαν αναλάβει την ενημέρωσή μας και για τα θέματα των μνημονίων, τις πολιτικές λιτότητας και την ανάγκη να βάλουμε όλοι πλάτη. Πλάτη σε οτιδήποτε μας πουν. Μας ενημέρωναν ας πούμε πως το να έχεις το δικό σου σπίτι, ανεβάζει την ανεργία. Όχι, σοβαρά. Το βρήκαν κάπου στο reuters και αποφάσισαν να το μοιραστούν μαζί μας:

10

Αντίστοιχα, στην εποχή του δημοψηφίσματος δημοσίευσαν ένα κείμενο υπογεγραμμένο από 15 επιφανείς (οικονομικά κυρίως) και «ανησυχούσες» κυρίες της ελληνικής κοινωνίας, για να προπαγανδίσουν την ανάγκη να ψηφίσουμε ΝΑΙ στην εξαθλίωσή μας:

11

για να πάρουν μια πολύ ωραία απάντηση από το OmniaTV που αξίζει να διαβάσετε, κυρίως τώρα πια για ιστορικούς λόγους.

Ωραία όλα αυτά θα πείτε, αλλά τι σχέση έχουν με τη χρυσή αβγοί; Μισό. Μέχρι τώρα, εξετάζαμε αν μπορεί η Καθημερινή να προσεγγίσει τη σοβαρότητα, θέλοντας να δείξουμε πως μια εφημερίδα που βασίζεται στον κιτρινισμό, το σεξισμό και την ανικανότητα, ελάχιστη σχέση μπορεί να έχει με οποιαδήποτε έστω απόπειρα σοβαροφάνειας. Συνειδητοποιούμε δηλαδή πως πολύ απλά δε μπορεί να γίνει ο εκφραστής μιας «σοβαρής χρυσής αβγοίς».

Όμως, θέλει; Έχει αποπειραθεί η «Καθημερινή», να υιοθετήσει ή να τροφοδοτήσει τον ακροδεξιό, το ρατσιστικό και το φασιστικό κατά συνέπεια λόγο; Κατά κόρον!

Η «Καθημερινή» από πολύ νωρίς, πριν τη δολοφονία του Φύσσα και του Σακτζάτ Λουκμάν, πριν τις επιθέσεις σε εργάτες και γενικά πριν και ο πιο ανυποψίαστος και «αθώος» πολίτης αντιληφθεί το ρόλο της χρυσής αβγοίς, έδειχνε ανησυχητικά σημάδια συμπάθειας προς τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση, αν δε μπορούμε απλά να πούμε πως την προωθούσε.

Έχουμε δει ας πούμε το ιστορικό «κομψοτέχνημα» του Στέφανου Κασιμάτη, που φιλοτεχνεί το πορτρέτο του Μεταξά, σαν κάποιον αναμορφωτή της ελληνικής κοινωνίας, ο οποίος «διέλυσε το ΚΚΕ» και που δε μπορεί να θεωρηθεί φασίστας, παρά μόνο με την «έννοια του καφενείου».

12

Έχουμε δει αρθρογράφο της «Καθημερινής» και καθηγητή του Yale (σοβαρά), τον Στάθη Καλύβα, να αστειεύεται με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου:

kalyvas5

Έχουμε δει τον Κωνσταντίνο Ζούλα, με τον οποίο είχαμε τη χαρά να ασχοληθούμε και άλλη φορά, να μην καταδικάζει και πολύ έντονα τη βια από όπου και αν προέρχεται, κυρίως όταν αυτή προέρχεται από το κράτος και κατευθύνεται σε παιδιά που έχουν συλληφθεί, τους έχουν περάσει χειροπέδες και μετά τους χτυπάνε τόσο, ώστε να χρειάζονται photoshop για να κρύψουν τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί.

politis-romanos-mpourzoukos-xtipimenoi-660

ceb6cebfcf85cebbceb1cf82

Έχουμε δει το Μιχάλη Κατσιγέρα, να βαφτίζει τα μέλη της χρησύς αβγοίς ως «ακτιβιστές», που προστατεύουν τις γειτονιές μας.

6

Και μάλλον ποτέ δε θα ξεχάσουμε, την παρότρυνση του Στέφανου Κασιμάτη, να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στη χρυσή αβγοί, «και σοβαρολογούσε απολύτως», επί λέξει:

7

Ο καιρός πέρασε, αίμα κύλησε στους δρόμους και τα βαριά όπλα της «Καθημερινής» μαζεύτηκαν. Μόνο και μόνο όμως, για να επιστρέψουν δυναμικότεροι τον τελευταίο καιρό, οπότε και το προσφυγικό προσφέρεται για να μεγαλουργήσει κάθε ακραία φωνή, έστω και όταν αυτή υποκρίνεται πως είναι ακραία κεντρώα.

Διαβάζουμε λοιπόν από τον Τάκη Θεοδωρόπουλο, πως οι πρόσφυγες που φτάνουν στον Πειραιά, σύμφωνα με τον ίδιο ως αυτόπτη μάρτυρα, καθόλου ευγνώμονες δεν είναι. Ίσα ίσα, «απαιτούν» φαγητό και νερό φωνάζοντας όταν δεν το έχουν αμέσως.

9

Από τον ίδιο, τον Τάκη Θεοδωρόπουλο, παίρνουμε επίσης μαθήματα λόγου και ήθους, με την αναφορά του στον «πιθηκόμορφο» Κινέζο, τον Ai Wei Wei.

13

«Καμαρώνουμε» σκίτσα γεμάτα έμπνευση και ρατσισμό από τον Δημήτρη Χαντζόπουλο, όπως αυτό που παρομοιάζει τους πρόσφυγες με σκουπίδια:

s16_skitso-7-thumb-large1-e1447858234428-620x330

ή αυτό, που βασίζεται πάνω στο hoax, για έναν πρόσφυγα που προσπάθησε να πετάξει ένα βρέφος που κρατούσε στα χέρια του, για να χτυπήσει αστυνομικό στο λιμάνι του Πειραιά (ναι, ναι, αυτό).

xa-thumb-large

Και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά ούτε για τον Ηλία Μακρή, που μπαίνει σε αυτό τον ιδιότυπο χορό της «Καθημερινής» με το ρατσισμό, αφού και παλιότερα έχουμε αφιερώσει μερικά δευτερόλεπτα από τη ζωή μας για να θαυμάσουμε αυτο:

12647457_538913512938690_5331822035879190753_n

με αυτό, όπου παρουσιάζονται οι πρόσφυγες, σαν κατσαρίδες που μας βρωμίζουν τα «φιλέτα» (που κατά τα άλλα απλά θέλουμε να πουλήσουμε):

mak--3-thumb-large

να είναι απλά, το τελευταίο χρονικά περιστατικό, σε μια απ’ ότι φαίνεται καταιγίδα ρατσισμού που μένει ακόμα να ακολουθήσει από την «Καθημερινή».

Μπορεί λοιπόν η «Καθημερινή», να προσομοιάσει το έντυπο μιας «σοβαρής χρυσής αβγοίς»; Να είναι δηλαδή το σοβαροφανές έντυπο μιας σοβαροφανούς εγκληματικής οργάνωσης; Πιστεύουμε πως όχι. Κυρίως γιατί δεν έχει πια το παραμικρό ίχνος σοβαρότητας σαν εφημερίδα. Αλλά σίγουρα μπορεί να στείλει τους «σοβαρολάγνους» αναγνώστες της, στην αγκαλιά της χρυσής αβγοίς.

4 thoughts on “Μπορεί η «Καθημερινή» να γίνει η εφημερίδα της «σοβαρής Χρυσής Αυγής»;

  1. Μια ωραία στιγμή της καλής ευρωπαϊκής εφημερίδας έτυχε να θυμηθούμε πρόσφατα, κάτι όχι και τόσο παλιό.

    Τι σημαίνει «»Ενδεχόμενη αθέλητη σαρκική συνάφεια»»;

    Μια κυβέρνηση επιχειρεί να φέρει νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο ο ενδοσυζυγικός βιασμός θα χαρακτηριστεί έγκλημα.

    Ο ελληνικός βούρκος επαναστατεί. Ο ‘μετριοπαθής’, κεντρώος, εκσυγχρονιστής και ευρωπαϊστής Αθανάσιος Κανελλόπουλος ξεσπαθώνει μέσα από την Καθημερινή:

    «Τι άλλο θα κάνετε;», λέει.
    Αποποινικοποιήσατε τη μοιχεία, νομιμοποιήσατε τις αμβλώσεις, τώρα θα ποινικοποιήσετε και αυτήν την ωραία πράξη και έκφραση ερωτικής επιθυμίας από τον άντρα προς τη σύζυγο, η οποία δηλώνει πόσο πολύ ελκυστική την βρίσκει, παρά τους εξωσυζυγικούς πειρασμούς εκεί έξω; «Ενδεχόμενη αθέλητη σαρκική συνάφεια» την ονομάζει ο και νομομαθής μετριοπαθής κεντρώος Αθ. Κανελλόπουλος.

    Μιλάμε ασφαλώς για τον ενδοσυζυγικό βιασμό.

    Και η κυβέρνηση μετά αποσύρει το νομοσχέδιο.

    Δεν μιλάμε για το 1800τόσο. Αυτά τα ωραία συμβαίνουν αρχές του 1984.

    Δείτε το απόκομμα. Σήμερα το μισό φτάνει να θες να σπάσεις την οθόνη σου μ’ αυτά που διαβάζεις. Τότε ήταν απολύτως φυσιολογικό, και, γιατί όχι, ‘μετριοπαθές εκσυγχρονιστικό φιλοευρωπαϊκό’ και άλλες βλακείες τέτοιες.:

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Δεν διαβάζεται το απόκομμα; Λέει όλη την ιστορία. Είναι ρεπορτάζ από το περιοδικό Σχολιαστής τότε, αρχές 1984. Το άρθρο της Καθημερινής μάλλον δύσκολο να βρεθεί αν δεν πάει κάποιος στη Βιβλιοθήκη, αλλά και από το ρεπορτάζ βγαίνει το νόημα ολόκληρο.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s