Είναι το ΔΝΤ η πηγή του κακού;

ΟΚ το ΔΝΤ είναι ο Διάολος. Για την ακρίβεια αν ο Διάολος συναντούσε το ΔΝΤ σε κάποιο σκοτεινό στενάκι, θα έψαχνε να βρει τρύπα να κρυφτεί, αφού πρώτα θα χεζόταν από τον φόβο του. Τα πράγματα όμως δεν είναι ποτέ τόσο απλά. Το ΔΝΤ είναι μια παγίδα στην οποία ρίχνουν τις αναπτυσσόμενες χώρες (βλ. τρίτος κόσμος, βλ. Ελλάδα) οι οικονομικές τους ελίτ, μέσω των ελεγχόμενων από αυτές αστικών κυβερνήσεων, ώστε να αυξήσουν την κερδοφορία τους, καταδικάζοντας παράλληλα την εργατική τάξη αυτών των χωρών σε αιώνια φτώχεια και εξαθλίωση. Αυτό επιτυγχάνεται με τον δανεισμό των χωρών αυτών από το ΔΝΤ ώστε να καλύψουν την χρηματοδότηση των εξωτερικών χρεών τους. Ο δανεισμός από μόνος του είναι αρκετά κακός, αλλά το ΔΝΤ τον συνοδεύει πάντα με κάποιες προϋποθέσεις (μνημόνια). Οι προϋποθέσεις αυτές κινούνται σε έναν άξονα “δομικών (μεταρ)ρυθμίσεων”:

  • Μείωση των εξόδων του κράτους(μισθοί, συντάξεις, παιδεία, υγεία, κλπ.) δηλαδή λιτότητα.
  • Επικέντρωση της οικονομικής παραγωγής σε απευθείας εξαγωγές και εξόρυξη φυσικών πόρων.
  • Υποτίμηση του νομίσματος.(στην Ελλάδα αυτό μεταφράζεται σε μείωση της αγοραστικής δύναμης του πολίτη, το νόμισμα δεν είναι δικό μας για να το υποτιμήσουμε)
  • Απελευθέρωση του εμπορίου, άρση των φραγμών στις εισαγωγές/εξαγωγές. (δασμοί κλπ.)
  • Αύξηση της επενδυτικής σταθερότητας. (κατακρεούργηση εργασιακών δικαιωμάτων)
  • Ισοσκελισμός προϋπολογισμού και σταμάτημα της σπατάλης. (Στην πράξη βλέπε λιτότητα + αύξηση ανεργίας)
  • Άρση του ελέγχου των τιμών και των κρατικών επιδοτήσεων.
  • Ιδιωτικοποίηση όλων ή μέρους των επιχειρήσεων του δημοσίου.
  • Ενίσχυση των δικαιωμάτων των ξένων επενδυτών απέναντι στους εθνικούς νόμους.
  • Βελτίωση της διακυβέρνησης και πόλεμος κατά της διαφθοράς. (ανέκδοτο)

Οι παραπάνω προϋποθέσεις υποτίθεται ότι θα ενισχύσουν την οικονομία του δανειζόμενου κράτους ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί το χρέος του και ένας θεός ξέρει τι άλλο.

Στην πράξη, είναι προφανές ότι η εφαρμογή αυτών των “μεταρρυθμίσεων” έχει σαν αποτέλεσμα την απογύμνωση της οικονομίας της χώρας από οποιαδήποτε άμυνα απέναντι στις οικονομίες των ανεπτυγμένων χωρών. Οι οποίες ανταγωνίζονται «επί ίσοις όροις» με τα δικά τους επιδοτούμενα από το κράτος τους εμπορεύματα, τα πλέον (δια νόμου) μη επιδοτούμενα εμπορεύματα της μεταρρυθμισμένης χώρας, που υποχρεωτικά είναι ακριβότερα από τα εισαγόμενα (γιατί δεν επιδοτείται η παραγωγή τους).

Οι ανεπτυγμένες χώρες σπεύδουν να αγοράσουν τις ΔΕΚΟ της μεταρρυθμισμένης χώρας, που δια νόμου οφείλει να τις ξεπουλήσει και απομυζούν τα κέρδη τους (φαντάζομαι για λόγους τραγικής ειρωνείας, ότι με αυτά τα κέρδη επιδοτούν τα εμπορεύματα που εξάγουν στην χώρα-θύμα ώστε να στραγγαλίσουν την οικονομία της).

Οι άθλιες συνθήκες ζωής των πολιτών της χώρας, λόγω μείωσης παροχών, αύξησης ανεργίας, μείωσης αγοραστικής δύναμης κλπ. τους καθιστούν πρόθυμους να δεχτούν την κατακρεούργηση των εργασιακών δικαιωμάτων τους, ώστε να μπορούν να τους προσλάβουν για μια φέτα ψωμί οι εγχώριες επιχειρήσεις, αλλά και οι διεθνείς επενδυτές.

papandreouKastelorizo23412sk

Που περιπλέκονται όμως τα πράγματα; Βλέπετε και πριν έρθει το ΔΝΤ στην χώρα μας, εκείνη την ηλιόλουστη μέρα στο Καστελόριζο, ήμασταν ενταγμένοι στην ΕΕ. Είχαμε υιοθετήσει το ευρώ σαν νόμισμά μας, είχαμε καταργήσει τους δασμούς στις εισαγωγές/εξαγωγές τουλάχιστον με τις άλλες χώρες της ΕΕ και τις επιδοτήσεις της παραγωγής μας, τις όριζαν ήδη από το εξωτερικό οικονομικά ισχυρότερες χώρες. Η λιτότητα ήταν ήδη μέρος της πολιτικής των κυβερνήσεων μας, αν και ίσως όχι τόσο έντονη, τα εργασιακά δικαιώματα ήδη πλήττονταν και το ξεπούλημα των ΔΕΚΟ είχε ήδη ξεκινήσει. Σίγουρα η πορεία μας προς την καταστροφή την οποία ζούμε σήμερα ήταν πιο αργή, αλλά με την πολιτική που ακολουθούσαμε αναπόδραστη.

Στόχος, τόσο των εγχώριων όσο και των διεθνών, οικονομικών συμφερόντων είναι η εξαθλίωση της εργατικής τάξης. Ο μόνος δρόμος αντίστασης είναι η αμφισβήτηση του ίδιου του οικονομικού μοντέλου του καπιταλισμού και της ελεύθερης οικονομίας. Όχι η πίστη στον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού, όχι η καλύτερη διαχείριση του, όχι η πάταξη της διαφθοράς (η διαφθορά είναι συνυφασμένη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ο μόνος τρόπος να παταχθεί είναι να θεσμοθετηθεί δια νόμου).

Όσο και να πασχίζουμε χωρίς να θέλουμε να χτυπήσουμε τον ίδιο τον καπιταλισμό, δεν θα πετύχουμε τίποτα. Για κάθε νέο πρόσωπο όμως, που βλέπουμε να συμμετέχει στις απεργίες και στις διαμαρτυρίες/διαδηλώσεις που έχουν ανοιχτά ταξική κατεύθυνση, μία σταγόνα ιδρώτα τρέχει στα μέτωπα των εκμεταλλευτών μας. Ο αγώνας θα είναι μακρύς και δύσκολος, η εναλλακτική όμως είναι η απόλυτη εξαθλίωση.

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s